Weblog Rik Verwaest

DIFTAR: Consequentie!

2009-12-14T11:38:00.000-08:00

T.a.v. Jos Boeckx

Algemeen Directeur IVAREM

Geachte,

Ik richt mij tot U met betrekking tot het DIFTAR-afvalophalingsysteem dat vanaf 1 januari in Lier wordt ingevoerd.

Toen ik op de gemeenteraad van oktober als gemeenteraadslid instemde met de invoering van DIFTAR was ik sterk onder de indruk van de professionaliteit waarmee IVAREM en haar vertegenwoordigers het project voorstelden. Er werd ons een vlotte overgang in het vooruitzicht gesteld, zodat alle Lierenaars op 1 januari een OCT op wandelafstand zouden hebben en een elektronische pas om deze te bedienen.

Vandaag staan we op twee weken van de start en moet ik samen met mijn stadsgenoten met ergernis vaststellen dat de professionaliteit van oktober ondertussen ver te zoeken is. De invoering van DIFTAR in Lier is ondertussen al een bijzonder zware bevalling geworden en het einde van de tunnel is nog steeds niet in zicht. Ik som maar even de grote en kleine ergernissen op die ik als Lierenaar mocht vaststellen ten aanzien van IVAREM de voorbije maanden:

1) De slordige en soms ronduit gebrekkige manier waarop de door U aangezochte firma de OCT’s installeerde. Openbaar groen werd onnodig beschadigd, de doorgang in bepaalde straten werd nodeloos versperd of bemoeilijkt en op heel wat plaatsen werd er bijzonder weinig aandacht besteed aan de veiligheid van de Lierenaar. Op het speelpleintje Sion presteerde men het zelfs om een verplaatste struik met scherpe takken pal achter een kinderschommeltje te plaatsen!

2) De belofte om alle Lierenaars op 1 december hun elektronische pasje te bezorgen bleek niet nageleefd te kunnen worden, wat vooral bij ouderen tot heel wat verwarring heeft geleid. We schrijven ondertussen 14 december en nog steeds zijn we in blijde (?) verwachting.

3) De belofte dat iedereen binnen de Vesten op maximaal 115 meter van de woning een OCT ter beschikking zou hebben bleek ook al bijzonder moeilijk waar te maken. Snel werden enkele bijkomende locaties ingepland, maar nu blijkt dat de installatie daarvan nog even op zich zal laten wachten. Hoe lang er zal moeten worden gewacht op de bijkomende OCT’s weet niemand. Hoe dan ook zullen heel wat senioren en minder mobiele Lierenaars er de gevolgen van moeten dragen.

4) Een aantal Lierenaars ontving al een brief met de boodschap een startkrediet en waarborg te storten op de IVAREM-rekening om hun (voorlopig hypothetische) pas te activeren. Als zij dat niet voor 1 januari doen wordt hun (hypothetische) pasje onklaar gemaakt en hebben zij geen toegang tot de (op verschillende locaties even hypothetische) OCT. Een groot aantal Lierenaars, waaronder ikzelf, ontving die brief echter nog steeds niet. De termijn om tijdens de drukke feestdagen die betaling te verrichten slinkt dus elke dag en is ondertussen al bijna minder dan twee weken geworden.

De manier waarop IVAREM de gewone Lierenaar tegemoet treedt geeft dus ernstig te denken. Zelf wordt compleet niet voldaan aan de zelf vastgelegde deadlines en afspraken, maar een Lierenaar die niet tijdig aan Uw eisen voldoet wordt meteen afgesneden. Zelf geeft U zichzelf met de glimlach respijt voor elk falen, maar voor Uw cliënteel bent U duidelijk heel wat minder rekkelijk. Voor een privé-bedrijf zou dit een zeer povere prestatie zijn. Maar voor een intercommunale, die mee bestuurd wordt door verkozen stadsbesturen, is een dergelijke opstelling ronduit onaanvaardbaar.

Als gemeenteraadslid dat instemde met de invoering van DIFTAR in deze stad acht ik mij medeverantwoordelijk voor de huidige gang van zaken. Als inwoner van de Vervlietstraat, met heel wat oudere bewoners, kan ik mij er niet bij neerleggen dat mijn buren een aanzienlijke afstand zullen moeten afleggen om van hun huisvuil af te raken, tegen alle beloften van IVAREM in.

Ik weiger dan ook beslist elke betaling aan IVAREM te doen met betrekking tot DIFTAR alvorens IVAREM alle engagementen die ze ten aanzien van de Lierenaars heeft aangegaan heeft vervuld.

Met voorname hoogachting,

Rik Verwaest

Gemeenteraadslid CD&V/N-VA

Vervlietstraat 35
2500 Lier
rik.verwaest@lier.be

Sportvelden

2009-10-21T05:01:00.000-07:00

Het Laatste Nieuws 21 oktober 2009:

Jeugdbewegingen vragen uitzondering op maatregel

Sportvelden 's nachts verboden terrein

Na aanhoudend vandalisme heeft het Lierse schepencollege beslist dat de sportvelden achter het begijnhof en het minigolfterrein verboden terrein zijn van zonsondergang tot 8 uur 's ochtends. De jeugdbewegingen zijn daar niet zo gelukkig mee. "Het probleem zal zich gewoon verplaatsen", meent Rob Van den Bogaert van KSA Sint-Gummarus.

Bertje Warson

Raadslid Rik Verwaest (CD&V/N-VA), al acht jaar leider bij de KSA Sint-Gummarus, kaartte de problematiek aan tijdens de gemeenteraad. "Wie zich na zonsondergang nog op het domein waagt, riskeert een boete. Ik ben het ermee eens dat maatregelen nodig zijn, maar ik heb mijn bedenkingen bij het afsluiten van het terrein. Als vandalisme een motief is om via het politiereglement openbare ruimte af te sluiten na zonsondergang, wat moet er dan gebeuren met voetbalpleintje 'de Caje' aan de Sion en 'Den Hof' in de Maasfortbaan, waar óók vandalisme wordt gepleegd?", vroeg Verwaest.

De jeugdbewegingen vrezen dat het probleem zich zal verplaatsen. "Wij zitten aan de Maasfortbaan, net als de Open Scouts. Nu al komen vandalen bij ons 's nachts keet schoppen", zegt KSA-leider Rob Van den Bogaert. "Ze laten glasscherven en andere smurrie achter, gooien ruiten in en breken in. De politie moet gewoon óptreden. Wij gaan een nieuw speelveldje aanleggen en durven niet eens verlichting plaatsen. De sportvelden op voorhand reserveren, is moeilijk voor ons. Vaak wordt de dag zelf beslist wat we gaan doen en hangt dit af van het weer", zegt Rob nog.

Jeugdraad

Rik Verwaest stelde voor om alle erkende Lierse jeugdbewegingen een 'doorlopende toelating' te geven om in groep en onder begeleiding van leiders de sportvelden ook 's avonds te mogen gebruiken. "Ik zou sowieso het advies van de jeugdraad vragen. Als er interesse is van erkende sportclubs voor een gelijkaardige regeling kan natuurlijk ook de sportraad hierbij betrokken worden", zegt Verwaest. Burgemeester Marleen Vanderpoorten (Open Vld) toonde zich bereid om op de vraag in te gaan. "Het is absoluut niet de bedoeling om de sportbeoefenaar of de jeugd te dwarsbomen. De beslissing kwam er juist ter bescherming van hen. We willen zeker een uitzondering maken voor erkende verenigingen en zullen uittesten of het werkt als de vereniging op voorhand een aanvraag indient. Op deze manier kan de politie beter controleren", zegt Vanderpoorten.
Lier

De KSA-leden. "De politie moet gewoon optreden", klinkt het. Foto Aerts

© 2009 De Persgroep Publishing

Bouwvergunningen en stilzwijgende weigering

2009-10-21T04:59:00.001-07:00

Lier levert bouwvergunningen sneller af dan moet

De stad Lier levert stedenbouwkundige vergunningen binnen de 75 dagen af. Dat is dertig dagen vlugger dan de wettelijke termijn.
Aan die termijn moet de stad voldoen eens ze een ontvoogde gemeente is. Dat betekent dat de stad op dat moment nog meer over dergelijke vergunningen mag beslissen dan nu al het geval is. Rik Verwaest (CD&V/N-VA) wilde maandag tijdens de gemeenteraadszitting weten of de stadsadministratie dit wel zal aankunnen.
"We hebben een achterstand gehad in het afleveren van stedenbouwkundige vergunningen", antwoordde schepen van Ruimtelijke Ordening Guido Van den Bogaert (CD&V/N-VA). "Maar ondertussen werken we alsof we een ontvoogde gemeente zijn: we passen dus nu al die termijnen toe. Alle stedenbouwkundige vergunningen die niet via Stedenbouw Antwerpen moeten, leveren we af binnen de 75 dagen in plaats van de wettelijke vervaltermijn van 105 dagen."

CHRIS VAN ROMPAEY
© 2009 Concentra

Sportvelden

2009-10-20T04:29:00.000-07:00

Gazet van Antwerpen

20-10-2009, p.45

Mechelen

Clubs willen sportvelden ook 's avonds betreden

Het Lierse schepencollege besliste onlangs om de toegang tot de sportvelden in de Schapenkoppenstraat na zonsondergang te verbieden. Dit gebeurde na meerdere vaststellingen van vandalisme. Rik Verwaest (CD&V/N-VA) formuleerde maandag tijdens de gemeenteraad toch een bedenking. "Een geschikt stukje groen in de binnenstad waar een jeugdvereniging een rustig avond- of nachtspel kon spelen zonder iemand te storen, wordt stilaan zeldzaam. Ik stel daarom voor dat de erkende jeugdbewegingen een doorlopende toelating krijgen om de sportvelden ook 's avonds te mogen gebruiken voor recreatie."

"We willen een uitzondering maken voor erkende jeugdbewegingen of sportclubs. Maar ze moeten dit dan wel aanvragen", reageert burgemeester Marleen Vanderpoorten (Open Vld). CVR

© Concentra

19 oktober 2009: Mondelinge vraag stilzwijgende weigering bouwaanvragen

2009-10-19T12:11:00.000-07:00

Op 1 september jl. werd in heel Vlaanderen de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening van kracht. Lier, als niet-ontvoogde gemeente[1], wordt door deze Codex verplicht een termijn van 105 dagen te respecteren voor het nemen van een beslissing over een bouwaanvraag. Indien deze termijn verstrijkt zonder besluit, geldt dit vanaf nu al een “stilzwijgende weigering”[2].

Het mag duidelijk zijn dat een dergelijke “stilzwijgende weigering” ten allen tijde te vermijden is en zeker niet als toepasbaar beleidsinstrument wordt beschouwd door de hogere overheid. De bedoeling van deze termijn van 105 dagen in de Codex is immers om de gemeenten een duidelijk tijdskader te bieden waar ze zich aan dienen te houden, niet om hen de kans te geven zich van hun plicht te ontdoen. Vlaams Minister van Ruimtelijke Ordening Muyters was hier zeer duidelijk over[3]. Een bouwvergunning geweigerd zien zonder motivatie en door bestuurlijke inertie is voor de burgers bijzonder frustrerend. De beroepsprocedure bij de provincie mag ook niet misbruikt worden door de gemeenten om hun werk af te schuiven.

Ik mag dan ook hopen en veronderstellen dat de Lierse stedenbouwkundige administratie klaar is om de termijnen die de Codex haar oplegt te respecteren. Die werd immers van kracht op 1 september, dus alle bouwaanvragen die sindsdien werden ingediend dienen binnen de 105 dagen volledig beoordeeld te zijn[4].

Ik vraag dan ook aan het college of

a) zij in geen geval de “stilzwijgende weigering” als beleidsdaad door de administratie zal tolereren?
en
b) zo ja, of de betrokken diensten in staat zijn om de voorgeschreven termijnen ten allen tijde te respecteren?
[1] Volgens de lijst van het ministerie van R.O d.d. 15/9/2009, te consulteren op:
http://www2.vlaanderen.be/ruimtelijk/vergunningen/vijfvoorwaarden/index.html

[2] Art. 4.7.18. §1. Het college van burgemeester en schepenen neemt over de vergunningsaanvraag een beslissing binnen een vervaltermijn van:
1° zo de aanvraag een stedenbouwkundige vergunning betreft:
a) vijfenzeventig dagen, indien het aangevraagde gelegen is in een ontvoogde gemeente, over de aanvraag geen openbaar onderzoek moet worden gevoerd, en de aanvraag niet is samengevoegd met een milieuvergunningsaanvraag op de wijze, vermeld in artikel 4.7.3,
b) honderdvijf dagen, in alle andere gevallen;
2° zo de aanvraag een verkavelingsvergunning betreft: honderdvijftig dagen.

De vervaltermijnen gaan in de dag na deze waarop het resultaat van het ontvankelijkheids- en volledigheidsonderzoek aan de aanvrager wordt verstuurd. Zij gaan echter steeds ten laatste in op de dertigste dag na deze waarop de aanvraag werd ingediend.

§2. Indien geen beslissing wordt genomen binnen de vervaltermijn, vermeld in §1, wordt de aanvraag geacht afgewezen te zijn.

[3] De Standaard 28/8/2009: http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DMF28082009_005
[4] http://www.rwo.be/Default.aspx?tabid=12321&articleType=ArticleView&articleId=6798

19 oktober 2009: Mondelinge vraag afsluiten Sportvelden

2009-10-19T12:09:00.000-07:00

aOp het CBS van 18 augustus jl. nam het college akte van een hele reeks vandalenstreken op de Sportvelden en het minigolfterrein tijdens de zomervakantie[1]. In antwoord op die problemen werd er besloten om, op basis van de artikels 3[2] en 200[3] van het gemeentelijke politiereglement, de Sportvelden strikte openings- en sluitingsuren op te leggen. Vanaf nu mag men slechts tussen 8u en zonsondergang de terreinen betreden. Wie na zonsondergang zich nog op het domein waagt riskeert een geldboete.

Ik ben het volledig met het college eens dat maatregelen onvermijdelijk waren geworden. Ook de jeugdbewegingen die gebruik maakten van het terrein stelden voortdurend vast dat het terrein met glasscherven was bezaaid, de sportinfrastructuur beschadigd…

Waar ik als jeugdbeweger echter wel bedenkingen bij heb is dat er opnieuw een stuk openbare groene ruimte wordt afgesloten, ook voor het erkende jeugdwerk. Als vandalisme een motief is om via het politiereglement openbare ruimte af te sluiten na zonsondergang, wat moet er dan gebeuren met bijvoorbeeld voetbalpleintje “de Caje” aan de Sion en “Den Hof” in de Maasfortbaan? Ook openbare ruimte waar af en toe vandalisme wordt gepleegd. Wat gaat het college doen als ook daar deze trend zich doorzet?

Zeker voor erkende jeugdbewegingen is het afsluiten van de “Sportvelden” een spijtige zaak. Een uiterst geschikt stukje groen in de binnenstad waar men een rustig avond- of nachtspel kon spelen zonder iemand lastig te storen of privé-domein te moeten betreden, het wordt een zeldzaamheid in Lier. Ik betwist niet dat de afsluiting noodzakelijk was geworden door de daden van enkele “rotte appels” die zich misdroegen op de Sportvelden, maar waarom het kind met het badwater weggooien en ook de erkende jeugdbewegingen verbieden het terrein ’s avonds nog te betreden? Van een georganiseerde jeugdbeweginggroep, onder begeleiding van hun leiders, moet men immers geen vandalisme of overlast vrezen.

Ik zou dan ook willen voorstellen dat het college een doorlopende toelating uitschrijft aan alle erkende Lierse jeugdbewegingen om, uiteraard in groep en onder begeleiding van hun leid(st)ers, de Sportvelden ook ’s avonds te mogen gebruiken voor normale recreatie. Ik raad hoe dan ook ten sterkste aan om hiervoor ook het advies van de jeugdraad te vragen. Indien er interesse is van erkende sportclubs voor een gelijkaardige regeling kan natuurlijk ook de sportraad betrokken worden.

Mijn vragen aan het college zijn dan ook als volgt:

1) Is de afsluiting van de Sportvelden een eenmalige beslissing, of maakt dit deel uit van een grootschaliger afsluitingsbeleid bij verhoogd vandalismerisico?
2) Overweegt het college om een uitzondering mogelijk te maken voor erkende jeugdbewegingen?
3) Indien niet, zal zij dit dossier voor advies voorleggen aan de jeugdraad en eventueel de sportraad?

Met voorname hoogachting,

Rik Verwaest

Gemeenteraadslid CD&V/N-VA Lier-Koningshooikt
[1] CBS d.d. 18/8/2009, punt B.012, p.24-25

[2] Artikel 3: “de groene ruimten, te weten de openbare plantsoenen, wandelplaatsen, parken, tuinen, pleinen, speelterreinen en alle stukken van de openbare ruimte buiten de rijbaan, die openstaan voor het verkeer van personen en in hoofdorde bestemd zijn voor wandelen en ontspanning. “

[3] Artikel 200: De groene ruimten zijn alleen toegankelijk voor voetgangers, invalidenwagens, kinderwagens, aan de hand geleide fietsen en bromfietsen, al dan niet bereden kinderrijwielen van kinderen jonger dan 9 jaar, in de mate dat hun gedrag de veiligheid van de andere gebruikers niet in het gedrang brengt en dit binnen de aan één of meerdere ingangen aangeplakte openingsuren.

Konijneneiland: Inspanningen Jong N-VA Lier eindelijk beloond

2009-09-24T06:47:00.001-07:00

Het is nu bijna drie volle jaren geleden dat we met Jong N-VA Lier de onbegaanbaarheid van het "speelbos" Konijneneiland aanklaagden. We trokken erop uit met ons fototoestel om vast te stellen hoe bramen, netels en rondslingerend prikkeldraad spelen op het Konijneneiland tot een riskante operatie maakten.

Vandaag hebben onze inspanningen vruchten afgeworpen. We hebben het dossier steeds van erg dichtbij gevolgd en regelmatig tot spoed aangemaand. Dankzij de inspanningen van de jeugddienst en de stad kunnen de Lierse jeugdbewegingen eindelijk veilig spelen in het groen!

Lier
Konijneneiland
Lierse jeugdverenigingen en de jeugddienst openen zondag 27september het speelbos Konijneneiland. Dat ligt achter het Spuihuis, tussen de Nete en de zijarm van de Nete. Het speelbos is te bereiken via de dijk, vanaf de Gaslei of vanaf de vest ter hoogte van de Sion. (LVL)
© 2009 Corelio

800 Jaar Lier: Stand van Zaken

2009-09-21T08:13:00.000-07:00

HLN 19 februari 2009:

In 2012 bestaat Lier achthonderd jaar en de Gilde Heren van Lier wil dat niet ongemerkt voorbij laten gaan. Ze nodigen alle uitgeweken Lierenaars uit om mee te feesten. «We zullen zo veel mogelijk uitgeweken Lierenaars opsporen en uitnodigen op het feest», vertelt Jim Goetze van de Gilde.
De Gilde Heren van Lier start met de eerste activiteit in het kader van Lier 800 jaar stad. Ze roepen alle uitgeweken Lierenaars op om zich via Lier800jaar@live.be kenbaar te maken zodat de Gilde hen kan uitnodigen op de grote viering van 800 jaar stad in 2012. «In 2012 bestaat onze stad 800 jaar en zelfs meer dan 1.200 jaar als nederzetting aan de oever van de Nete. Felix Timmermans schrijft 'Waar de drie Nethen een zilveren knoop leggen'. De meeste Lierenaars zullen zich de grandioze feesten van 1962 nog wel herinneren naar aanleiding van 750 jaar stad. Wij zijn ervan overtuigd dat 800 jaar stad op een schitterende wijze zal gevierd worden en wij zijn de eerste om hier ons steentje toe bij te dragen», legt Jim Goetze van de Gilde uit.
Uitgeweken Lierenaars
Het plan van de Heren is om tegen 2010-2011 alle of dan toch zoveel mogelijk uitgeweken Lierenaars of hun nakomelingenop te sporen. Jim Goetze: «We nodigen hen dan uit op de grootse festiviteiten in 2012. Er zal een feestelijke ontvangst voorzien worden. Voor opvang kunnen ze terecht in Lierse gezinnen. Misschien wel bij hun eigen familie als dat gaat. Koen Breugelmans, schepen van Personeelszaken zal stadsgenoten laten opzoeken, ook Likrian (de Lierse Kring Anwerpen), scholen, bedrijven, banken, ziekenkassen en burgers worden opgroepen om dit initiatief mee te laten slagen.»
Het achthonderdjarige bestaan van de stad kwam ook aan bod tijdens de jongste gemeenteraadszitting. Naar aanleiding van een vraag van raadslid Rik Verwaes (NV-A) verzekerde schepen van Cultuur Els Van Weert (Lier Leeft) dat er gewerkt wordt aan het programma van de viering.
Gemeenteraadslid Rik Verwaest (N-VA) en historicus maakt zich zorgen over de viering van 800 jaar stad in 2012. «Zo'n historisch gegeven mag zeker niet ongemerkt voorbijgaan. We staan drie jaar voor de verjaardag en ik hoor weinig daar rond», zegt Rik Verwaest. «Het vrijmaken van budgetten en samenstellen van werkgroepen en comités is één ding, maar geschiedenis is een werk van vele jaren. We verliezen dus best geen tijd meer.» Dit historisch moment kan ook een impuls geven aan de geschiedschrijving van de stad gaat Rik Verwaest verder. De laatste volledige geschiedenis dateert al van het jaar 1873.
Cultuurschepen Els Van Weert kent het probleem. «We hebben contact opgenomen met Mechelen en Turnhout omdat zij al ervaring hebben met dit soort van evenementen. We beseffen dat we ook met een historisch wetenschappelijk luik moeten uitpakken. Komende weken en maanden werken we hier aan», aldus Van Weert.
(WAE)
Jan Hauwaert, Jim Goetzee en Peter Wyckmans.
Foto Legrève
© 2009 De Persgroep Publishing

Fietspad Marnixdreef

2009-09-21T08:11:00.001-07:00

GvA 1/7/2009

In de Marnixdreef werd in 2007 een fietspadmarkering aangebracht langs beide kanten van de weg. Al snel werd evenwel duidelijk dat kruisende automobilisten daardoor verplicht werden om over het fietspad te rijden, wat niet alleen onveilig, maar ook onwettig is. "Daarom werd dit fietspad
veranderd in een fietssuggestiestrook. De witte strepen die het fietspad afbakenden, werden overschilderd tot een rode strook", zegt gemeenteraadslid
Rik Verwaest (N-VA).
Probleem bij ongevallen
"Blijkbaar werd toen geen slijtvaste verf gebruikt, want de rode strook is ondertussen zo afgesleten dat de overschilderde witte strepen
van het oude fietspad opnieuw zichtbaar zijn", zegt Verwaest. "Het stadsbestuur draagt hierdoor een aanzienlijke juridische aansprakelijkheid bij eventuele ongevallen, omdat fietsers en automobilisten nu de indruk krijgen over een fietspad te rijden", stelt het raadslid.
Oker
Volgens schepen van Openbare Werken Jan Hermans (Lier&Ko) is er op het vlak van de wegcode niet echt een probleem. "De markeringen zijn vooral zichtbaar in het eerste deel van de straat. Dat is ook de bedoeling, want daar gaat het ook echt om een fietspad in plaats van een suggestiestrook. De fietssuggestiestrook zelf wordt volgende week herschilderd, niet meer in het rood, maar in oker, zoals in de Baron
Opsomerlaan", zegt Hermans uit.
Een nieuw fietspad komt er pas eind 2010. "In het dossier waarvan het fietspad in de Marnixdreef deel uitmaakt, is het voorontwerp
klaar", verduidelijkt de schepen. "De gemeentelijke begeleidingscommissie kan het ontwerp in september behandelen. Na goedkeuring kunnen we het dossier voor de bouwaanvraag dan opstarten, net als de
mogelijke onteigeningen, al zullen
die niet zo ingrijpend zijn", verduidelijkt Hermans. CVR

Fietspad Marnixdreef: Pers

2009-09-21T08:09:00.000-07:00

HLN 18 juli 2009

Lier
Marnixdreef krijgt volwaardig fietspad
De bewoners van de wijk Kloosterheide krijgen een volwaardig fietspad. Dat antwoordde schepen Koen Breugelmans (CD&V/ N-VA) op de vraag van zijn kartelgenoot en gemeenteraadslid Rik Verwaest. Die vroeg aandacht voor de gevaarlijke fietssuggestiestrook aan de Marnixdreef.
Breugelmans zei dat op dit ogenblik het voorontwerp van de Marnixdreef en de Bist afgewerkt wordt. "Na de vakantie wordt het voorgesteld aan de Gemeentelijke Begeleidingscommissie en na de goedkeuring van de bouwaanvraag worden de werken opgestart. De firma voor het aanbrengen van de wegmarkeringen werd ook aangesteld.
(WAE)

Stand van zaken oud zwembad

2009-09-21T08:08:00.000-07:00

Lier
"Oud zwembad snel slopen"
Het oude zwembad aan de Netelaan in Lier moet zo snel mogelijk gesloopt worden. Dat vragen gemeenteraadsleden Rik Verwaest (CD&V/ N-VA) en Olivier Peeters (Vlaams Belang). In het gebouw, dat sinds zijn sluiting in april 2006 geregeld met vandalen te maken kreeg, werd ook asbest teruggevonden.
Bertje Warson
Het oud zwembad aan de Netelaan staat leeg sinds het moderne zwembad De Waterperels op de Dungelhoeff drie jaar geleden zijn deuren opende. Het gebouw staat er te verkommeren en wordt geregeld geplaagd door vandalen. Zo brak er in februari van dit jaar nog een brand uit die was aangestoken.
"Er zijn twee goede argumenten voor een snelle sloop. De stad loopt een behoorlijk aansprakelijkheidsrisico als er in de toekomst ongevallen gebeuren in het gebouw en het slachtoffer kan aantonen dat de stad deze gevaarlijke site onvoldoende heeft afgesloten. Nu alle ramen aan de achterkant weg zijn en de voordeur vernield is, lijkt het afsluiten van het zwembad bijna onmogelijk. Bovendien wordt het gebouw er door de leegstand niet mooier op en zal het de aantrekkelijkheid van de omgeving van het stadspark en het Timmermansmuseum behoorlijk aantasten", zegt gemeenteraadslid Rik Verwaest.
Asbest
"Een oriënterend bodemonderzoek maakte duidelijk dat er een verhoogde zuurgraad en concentraties aan minerale olie in de grond zitten die een ernstige bedreiging voor mens en leefmilieu vormen", zegt schepen van Milieu Koen Breugelmans (CD&V/N-VA). "Bij het beschrijvend bodemonderzoek zijn te hoge concentraties vastgesteld voor arseen in het grondwater. De bodem moet hoe dan ook gesaneerd worden", aldus Breugelmans.
Schepen Jan Hermans (Lier&Ko) voegt eraan toe dat det slopen van het stedelijk zwembad een technisch complexe aangelegenheid is. "Volgens de asbestinventaris, die tien jaar geleden werd opgemaakt, is er asbest aanwezig in minstens een gedeelte van de leidingen in de kelder. De sloopwerken kunnen pas starten als de bodemsanering voltooid is. Het verwijderen van de asbest kan waarschijnlijk in augustus gebeuren", legt Hermans uit.
Voor de nieuwe invulling van de site heeft het schepencollege de opdracht gegeven om een ruimtelijk uitvoeringsplan (RUP) voor het park aan de Netelaan op te maken. "De nieuwe bestemming staat nog niet helemaal vast. Er zal zeker ruimte zijn voor het museum, horeca, de toeristische in- en uitwinkel, een speeltuin, een parkpaviljoen en misschien een ondergrondse parking. De officiële procedure kan vermoedelijk afgerond worden in de tweede helft van 2010", besluit schepen Guido Van den Bogaert.

Mondelinge vraag 2: GOMOR-tarief jeugdbewegingen

2009-05-15T06:10:00.000-07:00

Lier-Koningshooikt
Lier,
30 april 2009

Geachte mevrouw de voorzitster,

Graag had ik het college van burgemeester en schepenen een mondelinge vraag gesteld over de volgende kwestie:

Geachte mevrouw de voorzitster,
Geachte schepenen en burgemeester,

Op de verenigde sectievergadering van 27 april jl. presenteerde de dienst Welzijn haar “Vijf Werken” voor de komende jaren. Veel aandacht werd daarbij geschonken aan de GOMOR-pas, die door de stad wordt uitgereikt aan hulpbehoevende en sociaal zwakkere Lierenaars. Op vertoon van de GOMOR-pas kunnen zij van voordelige tarieven genieten bij openbare diensten zoals de Mol, de SAMWD, het zwembad, de Lijn…

De GOMOR-kortingen zijn bedoeld om de socio-culturele participatie van sociaal zwakkeren en hulpbehoevenden te bevorderen. Maar is het dan verstandig om het aanbod te beperken tot het vrijetijdsaanbod van de stedelijke overheid? Met alleen de SAMWD, de Mol en het zwembad is vooral voor jongeren en kinderen het aanbod eerder eenzijdig. De meeste groepsgebonden socio-culturele en sportieve vrijetijdsbesteding gebeurt immers bij de Lierse verenigingen. In het kader van samenlevingsopbouw en het stimuleren van de sociale participatie is het steunen van gemeenschapsvormende initiatieven als jeugdwerk of sport minstens zo belangrijk.

Vorig jaar stelde ik tot mijn genoegen vast dat de dienst Welzijn bereid was de GOMOR-regeling uit te breiden naar het jeugdbewegingsleven. Op de jeugdraad van september 2008 kregen de Lierse jeugdverenigingen een GOMOR-presentatie door de dienst Welzijn. Aan hen werd toen gevraagd mee te stappen in het GOMOR-verhaal en ook bij hen een voordelig inschrijvingstarief te voorzien voor kinderen uit gezinnen met een GOMOR-pas. Een eventuele financiële tussenkomst van de dienst Welzijn om dit gunsttarief te bekostigen werd in het vooruitzicht gesteld, zodat de jeugdverenigingen zelf hier geen verlies op zouden moeten lijden. Het voornaamste struikelblok bleek de moeilijkheid voor jeugdbewegingen om vast te stellen wie van haar leden over een dergelijke pas beschikte:

http://www.moevement.be/1_filebrowser/bestanden/Verslag%20jeugdraad%20september%202008.pdf

De dienst Welzijn beloofde om de jeugdbewegingen op de hoogte te brengen van haar onderzoek, maar tot op heden hoorden zij sinds september vorig jaar niets meer over een eventuele GOMOR-regeling voor hun leden, noch over de eventuele steun van de stad om deze tariefverlaging te compenseren aan de jeugdverenigingen zelf?

Collega’s, de zomervakantie staat voor de deur en heel wat jeugdbewegingen vertrekken op zomerkamp. Daarna beginnen in september de inschrijvingen voor het nieuwe werkjaar. Voor heel wat ouders die kinderen hebben bij jeugdbewegingen een moment waarop diep in de portemonnee moet worden getast. Het zou toch onbegrijpelijk zijn als de stad er niet in zou slagen haar plan uit te werken om ook GOMOR-tarieven mogelijk te maken bij de Lierse jeugdverenigingen nog voor deze twee sleutelmomenten in een klassiek jeugdverenigingsjaar?

Daarom zou ik de bevoegde schepenen ook willen vragen:

1) Welke vooruitgang is er sinds september 2008 geboekt in dit dossier?
2) Zijn er concrete plannen om een GOMOR-tarief mogelijk te maken bij de Lierse jeugdverenigingen?
3) Zo ja, wanneer mogen de Lierse jeugdverenigingen deze plannen verwachten? Kan dit nog worden voorgelegd op de jeugdraad voor september?

Met voorname hoogachting,

Rik Verwaest
Gemeenteraadslid CD&V/N-VA Lier-Koningshooikt

Schriftelijke vraag 2: Kruispunten en voorrang van rechts

2009-04-28T05:45:00.000-07:00

Lier-Koningshooikt
Lier,
30 maart 2009

Geachte mevrouw de voorzitster,

Graag had ik volgende schriftelijke vraag gesteld aan het college van burgemeester en schepenen:

Geachte mevrouw de voorzitster,
Geachte schepenen en burgemeester,

Op 24 maart jl. keurde de commissie voor Openbare werken, Mobiliteit en Energie de volgende resolutie betreffende de voorrangsregeling aan kruispunten van gewestwegen en/of gemeentelijke wegen goed:

http://jsp.vlaamsparlement.be/docs/stukken/2008-2009/g2089-1.pdf

(Zie ook bijlage op blz. 3 en 4)

Aangezien het hier gaat om een door alle meerderheidspartijen gedragen voorstel, is ook plenaire goedkeuring van deze resolutie binnen korte tijd een zekerheid.

In concreto vragen de indieners van de resolutie om de voorrangsregeling van rechts op te heffen op kruispunten van “snelle” wegen met een maximumsnelheid van 70 km/u of meer met zogenaamde “trage” wegen met een lagere maximumsnelheid. Door het voorrangsrecht van rechts dat geldt op de trage weg ontstaat er immers een onveilige situatie wanneer de wagens die van deze weg komen zich, beroepend op hun voorrang, zonder te stoppen de snelle weg kruisen of opdraaien. Door een bord “voorrang verlenen” te plaatsen op de trage wegen aan de kruispunten met snelle wegen kan dit eenvoudig opgelost worden.

De indieners van de resolutie stellen dat de Vlaamse regering de voorgestelde regeling kunnen uitvoeren op de gewestwegen, maar dat voor de uitvoering ervan langs de gemeentewegen de gemeentebesturen verantwoordelijk zijn.

In de inleiding van het voorstel lezen we:

“De indieners van dit voorstel van resolutie pleiten er dan ook voor dat de Vlaamse overheid
de gemeentebesturen met alle middelen die haar ter beschikking staan, zou stimuleren om al die onveilige situaties te inventariseren en ze aan te passen zoals in dit voorstel van resolutie wordt aangegeven.”

In de eigenlijke resolutie lezen we volgende clausule:

“(…) de gemeentebesturen met alle beschikbare middelen te stimuleren en te ondersteunen om hetzelfde te doen langs de gemeentewegen.”

Aangezien, zoals eerder al aangegeven, plenaire goedkeuring van dit voorstel snel verwacht mag worden, zou ik graag de volgende vragen stellen:

1) Op welke kruispunten in Lier heeft dit voorstel mogelijks betrekking?

2) Welke stappen zal het schepencollege nemen om de vermelde “stimulering en ondersteuning” van haar voogdijoverheid optimaal te benutten?

Met voorname hoogachting,

Rik Verwaest
Gemeenteraadslid CD&V/N-VA Lier-Koningshooikt

Schriftelijke vraag 1: Energiebox

2009-04-28T05:44:00.001-07:00

Schriftelijke vraag

Geachte mevrouw de burgemeester,
Geachte schepenen,

Recentelijk maakte de gemeente Kruibeke bekend dat haar E-Box-experiment voorlopig zeer positieve resultaten had gegenereerd. De gemeente in kwestie stelde een besparing van maar liefst 20 tot 25% vast op het energieverbruik in de gemeentelijke gebouwen waar de E-Box was geïnstalleerd.

De E-Box, of Energiebox, is een nieuwe innovatieve technologie die het elektriciteitsverbruik voor verlichting van gebouwen en wegen drastisch vermindert. Het visuele comfort blijft intact. Voor het blote oog blijft de lamp even fel schijnen. Voorbeelden uit het buitenland tonen aan dat de E-Box gemiddeld een vijfde van het normale verbruik bespaart, de levensduur van de lampen gevoelig verlengt en ook de uitstoot van broeikasgassen op die manier verlaagt. Al deze voordelen zorgen ervoor dat de E-Box zijn aankoop al terugverdiend heeft tussen de 12 en de 36 maanden na installatie! Verschillende overheden in Europa maken reeds tot hun grote tevredenheid gebruik van dit apparaat. Ook de Europese Commissie erkent het nut van de E-Box en moedigt de installatie ervan aan.

Het toestel maakt gebruik van het verschil tussen de netspanning (230 volt) en de spanning die de lampen nodig hebben om te werken (210 volt). Door de uitgangsspanning te verlagen en pieken in de netspanning uit te vlakken (tot 210 volt) wordt er minder stroom verbruikt. Lampen reageren immers op stroompieken door tijdelijk feller licht te geven dan nodig (en verbruiken dus meer dan nodig). Deze energiebezuinigende techniek tast het visueel comfort niet aan en het energieverbruik wordt aanzienlijk verminderd.

Minder en milieuvriendelijker verbruik voor evenveel licht dus. Het lijkt me dan ook niet meer dan logisch dat bij de energiebesparende maatregelen die het stadsbestuur afkondigde de installatie van de E-Box in de stadsinfrastructuur niet mag ontbreken. Desnoods kan eerst in een experimentele fase, net als in Kruibeke, de E-Box getest worden in enkele stadsgebouwen.

Daarom ook de volgende vragen:

-Heeft het stadsbestuur reeds kennis genomen van de resultaten van het proefproject in Kruibeke?
-Is het stadsbestuur bereid om de mogelijkheid van een soortgelijk proefproject in Lier te onderzoeken?

Met vriendelijke groeten,

Rik Verwaest

Gemeenteraadslid N-VA

Mondelinge vraag 1: Geluidswering

2009-04-28T05:43:00.001-07:00

Lier-Koningshooikt
Lier,
30 maart 2009

Geachte mevrouw de voorzitster,

Graag had ik volgende schriftelijke vraag gesteld aan het college van burgemeester en schepenen:

Geachte mevrouw de voorzitster,
Geachte schepenen en burgemeester,

Op 28 februari jl. antwoordde Vlaams minister van Openbare Werken Hilde Crevits op een vraag van Martine Fournier betreffende de plaatsing van geluidsschermen langs gewestwegen.

Vraag Fournier:

http://jsp.vlaamsparlement.be/docs/schv/2008-2009/CREVITS/356/vrg.356.doc

Antwoord Crevits:

http://jsp.vlaamsparlement.be/docs/schv/2008-2009/CREVITS/356/antw.356.doc

Interessant is dat de minister bij haar antwoord een overzicht geeft van de recente geluidsmetingen in Vlaanderen.

Overzicht:

http://jsp.vlaamsparlement.be/docs/schv/2008-2009/CREVITS/356/antw.356.bijl.001.doc

Voor Lier (p.4) weren op 04/6/2008 metingen verricht in de wijken Zuid-Australië en Donk langs gewestweg R16. Voor Zuid-Australië werd een meetresultaat van 62,1 decibel vastgesteld, wat voor de Vlaamse overheid onvoldoende is (minimaal 65 d.) om de plaatsing van geluidsschermen te verantwoorden.

Voor wijk Donk geldt echter een ander verhaal: hier werd een geluidsproductie van 69,0 decibel vastgesteld. De Vlaamse overheid ziet een overschrijding van de 65 decibel-grens als voldoende reden om de geluidsproductie van de gewestweg als “overlast” te beschouwen. Zij begrootte bepaalde fondsen om de plaatsing van geluidswerende schermen gedeeltelijk terug te betalen (volledige terugbetaling pas na > 85 d.).

Op p.4 van de bijgevoegde tabel bij het antwoord van Crevits wordt dan ook voor de wijk Donk gesteld door de Vlaamse regering:

“Geluidswerende maatregelen worden onderzocht.”

Mijn vragen aan het college zijn dan ook als volgt:

1) Wat is de huidige stand van zaken wat het onderzoek naar geluidswerende maatregelen voor wijk Donk?

2) Is de stad bereid een bijdrage te leveren ter aanvulling van de gedeeltelijke financiering van geluidswerende schermen door de Vlaamse regering voor wijk Donk?

Met voorname hoogachting,

Rik Verwaest
Gemeenteraadslid CD&V/N-VA Lier-Koningshooikt

Interpellatie 2: Sloop oud zwembad

2009-04-28T05:41:00.000-07:00

Lier-Koningshooikt
Lier,
9 februari 2009

Geachte mevrouw de voorzitster,

Graag had ik volgende interpellatie op de agenda gezet van de gemeenteraad van maandag 23 maart aanstaande:

Geachte mevrouw de voorzitster,
Geachte schepenen en burgemeester,
Geachte collega’s,

De voorbije maanden kon ik persoonlijk vaststellen dat heel wat jongeren het oude zwembad in het stadspark gebruiken als rondhangplek. De stadsdiensten doen lovenswaardige pogingen om het leegstaande gebouw af te sluiten voor indringers, maar zij blijken geen partij te zijn voor de ontdekkingsdrang van onze jonge stadsgenoten. De brand die een maand geleden uitbrak is het beste bewijs dat het gebouw gemakkelijk kan worden binnengedrongen, ook door mensen met minder onschuldige bedoelingen.

Het oude zwembad is er na enkele jaren leegstand slecht aan toe. De muren staan vol graffiti en sinds de brand is zowel de achterkant als de voorkant lelijk beschadigd. De vraag die we ons nu moeten stellen is of het niet opportuun is het gebouw zo snel mogelijk te laten slopen?

Er zijn twee goede argumenten voor een snelle sloop: ten eerste loopt de stad een behoorlijk aansprakelijkheidsrisico wanneer er in de toekomst ongevallen gebeuren in het gebouw en de schadelijder kan aantonen dat de stad als eigenaar en ergo toezichthouder deze gevaarlijke site onvoldoende heeft afgesloten. Nu alle ramen langs de achterkant weg zijn en de voordeur vernield is, lijkt het degelijk afsluiten ervan quasi onmogelijk. Ten tweede is het evident dat het gebouw er door langere leegstand niet mooier op zal worden en de aantrekkelijkheid van de omgeving van het stadspark en Timmermansmuseum behoorlijk zal aantasten.

Dat er nog tijd en onderzoek nodig is om een finaal besluit over de toekomstige functie van het terrein te nemen lijkt me evident, maar dat staat mijn inziens volledig los van een eventuele sloop van het huidige gebouw. Ik zou dan ook willen vragen om snel te handelen in dit dossier en hoe dan ook de sloop van het oude zwembad in te zetten.

Met voorname hoogachting,

Rik Verwaest

Gemeenteraadslid N-VA Lier-Koningshooikt

Interpellatie 1: Historisch werk 800-jarig bestaan

2009-04-28T05:39:00.000-07:00

Lier-Koningshooikt
Lier,
9 februari 2009

Geachte mevrouw de voorzitster

Graag had ik volgende interpellatie op de agenda gezet van de gemeenteraad van maandag 16 februari aanstaande:

Geachte mevrouw de voorzitster,
Geachte schepenen en burgemeester,
Geachte collega’s,

Als historicus en Lierenaar kijk ik met veel plezier uit naar de viering van het achthonderdjarige bestaan van onze stad in 2012. Een dergelijk historisch ijkpunt mag, zeker voor een geschiedenisrijke stad als Lier niet ongemerkt voorbijgaan. De zeer succesvolle historische evocatie van het huwelijk van Johanna en Filips in 1996 heeft ons getoond dat geschiedenisbeleving ook voor een breed publiek weggelegd kan zijn.

Mijn teleurstelling was dan ook groot nu blijkt dat anno 2009, drie jaar voor het historische jubileum, de stad nog maar weinig inspanningen heeft gedaan ter voorbereiding van de viering ervan. Het vrijmaken van budgetten en het samenstellen van werkgroepen en comités is één ding, maar als historicus kan ik u verzekeren dat geschiedenis, niet onlogisch eigenlijk, een werk van lange jaren is.

Voor het voorbereiden van een eendaagse historische evocatie volstaat twee tot drie jaar voorbereidingstijd allicht, al dienen ook hier snel de nodige knopen te worden doorgehakt. Maar een historische evocatie, hoe belangrijk ook, volstaat niet om een dergelijk historisch gebeuren recht te doen. Het wetenschappelijke luik, al is dit vooral bestemd voor een kleiner publiek, is minstens zo belangrijk om de viering van achthonderd jaar Lier ook duurzaam te laten herinneren bij de Lierenaars.

Dit historische ankerpunt in de geschiedenis van de stad Lier biedt een unieke gelegenheid om de geschiedschrijving over onze stad een nieuwe impuls te geven. Dat dit nodig is, heeft mijns inziens geen betoog nodig. De laatste volledige geschiedenis van Lier werd geschreven door Anton Bergmann anno 1873! Waarom zouden we het achthonderdjarige bestaan niet aangrijpen om als stadsbestuur een stevige impuls te geven tot het schrijven van een moderne, leesbare geschiedenis van onze stad?

Gaan wij zo een belangrijke taak overlaten aan goedbedoelende hobbyisten? Gaan wij als stadsbestuur blijven wachten tot deze gelegenheid is gepasseerd? Voor het opstellen van een dergelijk historisch werk is immers een tijdsspanne van jaren nodig.

Ik zou u dan ook willen vragen, beste schepen, om zeer snel werk te maken van het oprichten en financieren van een wetenschappelijk comité dat zich bezig houdt met de redactie van één of meerdere wetenschappelijke publicaties over de volledige geschiedenis van Lier. Grote spoed is daarbij aangewezen. Voor één keer werkt de tijd immers in het nadeel van de historici. Anders zou u een, in alle opzichten van het woord, historische kans laten liggen.

Met voorname hoogachting,

Rik Verwaest

Gemeenteraadslid N-VA Lier-Koningshooikt

Kleine man, grote oorlog

2008-01-07T04:59:00.000-08:00

'Kleine man, grote oorlog. Alfred Van der Hallen, Liers oorlogsburgemeester' nu in de boekhandel

Rik Verwaest (1985°) is als onderzoeker verbonden aan het CEGESOMA (Studie- en Documentatiecentrum Oorlog en Hedendaagse Maatschappij). Zijn licentiaatsthesis, met grote onderscheiding ontvangen op de Universiteit Antwerpen, wierp een nieuw licht op de figuur van Alfred Van der Hallen, VNV-oorlogsburgemeester van Lier tijdens de Duitse bezetting.

Het verhaal van Alfred Van der Hallen, de Lierse oorlogsburgemeester, blijft ook zestig jaar later voor zijn stadsgenoten een mysterie. Hoe kon deze onopvallende ambtenaar uitgroeien tot het symbool van de Nieuwe Orde te Lier? Wat deed een romantische schooljongen uit het Sint-Gummaruscollege opgroeien tot een radicale VNV'er?

Bekende Lierenaars zoals Felix Timmermans, Louis Zimmer en Alfreds broer Ernest Van der Hallen spelen een belangrijke rol in dit verhaal. Het Lierse verzet, de fanatieke SS van Alfons Lanens, de machtige Katholieke Partij en nog vele anderen komen eveneens aan bod in dit boek, dat een sfeervol beeld geeft van het verdeelde en grimmige Lier tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Met dit werk probeert Rik Verwaest een antwoord te geven op de vele vragen die Alfred Van der Hallen nog altijd oproept. Zowel de gebeurtenissen in zijn periode als oorlogsburgemeester als zijn leven daarvoor en na worden belicht in deze meeslepende biografie, die gebruik maakt van nooit eerder gepubliceerde dagboekfragmenten, brieven en politieverslagen.

'Kleine man, Grote oorlog' telt 205 p. en bevat een groot aantal prachtige foto's. Het werk is te koop in boekhandel 'Schoon Lier' in de Florent Van Cauwenberghstraat 32 te Lier, of kan elektronisch worden besteld via rik.verwaest@cegesoma.be aan de prijs van 13 euro.

Bedankt, OIivier!

2008-01-02T05:27:00.000-08:00

In de brievenbus van mijn nieuwe woonst vond ik enkele dagen geleden het gemeentelijk blaadje van het Vlaams Belang, zeer origineel de “Vlaams Belang Krant” gedoopt. Over het algemeen overheerst in de kolommen van dit blad een licht zurige toon, maar deze keer was ik aangenaam verrast door de bijzonder sympathieke opstelling van de redactie: Zo werd er maar liefst twee keer propaganda gevoerd voor andere Lierse partijen. Waar vind je nog zo’n politiek altruïsme dezer dagen?

Naast een artikel van de begin december naar de LDD overgelopen Paul Boschmans (je moet het de VB’ers nageven dat ze ecologisch redeneerden toen ze besloten hun reeds gedrukte blaadje toch te verspreiden en zo Boschmans en de LDD een portie “free publicity schonken) werd ook voor uw dienaar en zijn politieke platform “Jong N-VA-Lier” het wierookvat niet gespaard: In een samenvatting van het persbericht dat de VB-Jongeren al op 31 oktober verstuurden (http://www.vlaamsbelanglier.org/5/113/) wezen de jonge VB’ers op de vele persberichten die Jong-N-VA-Lier recent verspreidde: Over de fietspaden aan de Marnixdreef, over de toegenomen jeugdwerkloosheid… Heel sportief voegt gemeenteraadslid en VBJ-voorzitter Olivier Peeters er dan nog toe dat zij “de bezorgdheid van Jong-N-VA appreciëren, zeker wat de Lierse en Hooiktse jeugd betreft”. Voor die gratis publiciteit alleszins hartelijk bedankt, Olivier.

Na al die complimenten komt er helaas nog een kleine domper op de feestvreugde: Eigenlijk was het VBJ-persbericht niet echt bedoeld als schouderklopje voor Jong-N-VA. VBJ riep immers Jong-N-VA op om niet langer kritische persberichten te schrijven over het gemeentebeleid, want zij werd als jongerenafdeling van een coalitiepartij immers beschouwd als “een politiek verlengstuk van de meerderheid” en kunnen ze beter de zaken oplossen dan er persberichten over te schrijven. Blijkbaar past het volgens de VBJ niet om als leden van een coalitiepartij een kritisch geluid te laten horen.

Nogal flauw, nietwaar? Als je de rest van het VB-blaadje (en de vorige edities daarvan) doorbladert, struikel je over de verwijten aan de “monstercoalitie” over doofpotaffaires, goednieuwsbeleid, desinteresse voor de “echte problemen van de mensen”, apathie of politieke inertie… Maar als dan een jongerenafdeling van een meerderheidspartij zijn huiswerk wel maakt en na het dossier grondig te hebben bekeken eens een actueel probleem aankaart én er doorgaans een constructieve oplossing bij suggereert, is het ook niet goed? De logica lijkt me daar ver te zoeken.

Ik neem aan dat de VBJ als jongerenafdeling van een oppositiepartij wel weten hoe relatief je politieke gewicht soms kan zijn? Hoe verwachten ze dan dat een jongerenafdeling van een kleine coalitiepartij uit een zéér brede coalitie op eigen houtje de Lierse jeugdwerkloosheid zou kunnen oplossen? Even de OCMW-voorzitter zijn marsorders geven en de zaak is geregeld? Wij van Jong-N-VA-Lier hebben er geen enkel probleem mee om toe te geven dat ons politieke gewicht of dat van onze partij niet van die aard is dat we onze oekazes kunnen opleggen in het stadhuis. Maar omdat we niet van plan zijn buiten de verkiezingsperiode in politieke lethargie te verzinken zoals sommige andere Lierse jongerenafdelingen, houdt ons dat niet tegen om regelmatig aan de alarmbel te trekken of alternatieven voor te stellen in het belang van fietsers, fuivers, jeugdbewegingen of andere jonge Lierenaars. Ik nodig de VBJ graag uit hetzelfde te doen, het politieke debat kan er alleen maar wel bij varen.

Het lichtend pad van Spirit

2007-11-30T01:08:00.000-08:00

Vanmorgen "De Standaard" opengeslagen en het opiniestuk "Verst(r)ikt in het eigen grote gelijk" van onze bijna-ex-staatssecretaris en bijna-toekomstig-schepen Els Van Weert gelezen. Zelden een correctere titel gelezen als je 't mij vraagt, want wat volgt is één lange litanie van pejoratieven waarmee ze de regeringsonderhandelaars en in het bijzonder de N-VA bekogelt.

Na 170 dagen voelt Els Van Weert blijkbaar de noodzaak om aan de N-VA uit te leggen hoe je wél communautair moet onderhandelen en resultaten behalen. Er wordt stevig ingehakt op de "rechtsnationalisten" van De Wever die alleen uit zouden zijn op een volgende flamingantische kaakslag en wiens lust en leven eruit bestaat de Franstaligen te schofferen. Kern van de boodschap is duidelijk dat de assertieve opstelling van de N-VA voor Van Weert de bron is van alle kwaad en elk goed communautair akkoord onmogelijk maakt. Dé te volgen gids in deze is duidelijk Spirit, dat volgens Van Weert een "oplossingsgerichte" partij is die zich niet laat meeslepen door electorale spelletjes maar altijd voor het resultaat gaat.

Misschien kan Van Weert ons ook uitleggen op welke uiterst doordachte en standvastige wijze haar partij Spirit de voorbije vier jaar van Verhofstadt-II de communautaire onderhandelingen heeft aangepakt en welke duizelingwekkende resultaten ze ermee behaalde? Ik herinner me alleen een splitsing van de wapenhandel op vraag van het Waals gewest, de niet-splitsing van B-H-V en het verzuipen van alle communautaire debatten in een lachwekkend "Forum voor de staatshervorming". De Vlaamse kiezer was er zo tevreden mee dat hij Spirit reduceerde tot een éénmansfractie en Els Van Weert als aftredend lid van de regering zelfs niet herkozen raakte. Erg veelzeggend, me dunkt.

Caesar had nog de goede smaak zijn hoofd met zijn toga te bedekken na de dodelijke messteken en zich stilletjes neer te leggen om te sterven. Els Van Weert en Spirit trokken uit de electorale dolkstoot die ze kregen blijkbaar de conclusie dat ze het fantastisch gedaan hebben. Wat betreft het "oplossingsgerichte" karakter van Spirit heeft ze natuurlijk wel gelijk: Geen partij die zichzelf meer heeft opgelost dan de hare...

Kleine stad, grote ambities

2007-11-13T02:35:00.000-08:00

Meer dan twee maanden geleden sinds ik hier nog iets gepost heb. Dat is lang. Ik moet toegeven dat ik een tijdje getwijfeld heb of het zinvol is om door te gaan met deze blog: Mijn neiging tot oeverloos geschrijf (één van de minder goede erfenissen van mijn geschiedenisopleiding) maakt elke nieuwe post een behoorlijke inspanning. Bovendien vreesde ik alleen nog te schrijven voor een klein clubje van incrowd en dat was nooit de bedoeling van deze blog. Derde argument was dat mijn goede vriend en partijgenoot Bert Wollants er zelf al een bijzonder goede actualiteitsblog over de Lierse politiek op nahield (www.bloggen.be/bertblikt) waarmee hij me gewoonlijk het gras voor de voeten wegmaaide.

Toch ben ik ervan overtuigd dat een blog waarin wat dieper en uitgebreider wordt nagedacht over de Lierse politiek zin heeft. Deze stad staat op een belangrijk kruispunt en iedereen die er bezig is met haar beleid, gemandateerd of niet, heeft de plicht na te denken in welke richting hij zijn stad wil zien evolueren.

Het zijn uiteraard geen gemakkelijke tijden voor politici. Zelfs voor 6 december blijkt de zak van Sinterklaas al aardig leeg te zijn: Volgens de begrotingsprognoses voor de komende jaren zal het voor Lier, dat flink wat investeerde de voorbije jaren, aardig de buikriem aansnoeren worden. Alle departementen kregen de stadsontvanger op bezoek, die als een retro-actieve Sinterklaas een aantal cadeautjes kwam terugvorderen door besparingen op te leggen tussen de 5 en 15%. Dat is voor niemand leuk, zeker niet voor beleidsmakers die vorig jaar nog de meest ambitieuze plannen hadden en het hemelse manna van subsidie en steun aan alle denkbare groepen en sectoren beloofden.

Budgettaire discipline is een groot goed en het is de spijtige plicht van de schepen van Financiën om zijn collega’s in het schepencollege ervan te overtuigen dat ook zij eraan moeten geloven en niet al hun wensen zullen kunnen verwezelijken: Kill your darlings, het is niet meer alleen een schrijversprincipe. Toch moet men uitkijken voor hapsnap-maatregelen waarbij onsamenhangend geschrapt wordt: Elk goed beleid, in welke sector dan ook, hangt aaneen op basis van een heel aantal maatregelen en diensten die elkaar aanvullen en versterken. Onoordeelkundig schrappen van individuele uitgavenposten kan ertoe leiden dat de coherentie van het hele verhaal verloren gaat.

Sprekend voorbeeld is de huidige discussie binnen het jeugdbeleid of de professionele security, die de stad goed een jaar geleden heeft ingesteld om dienst te doen tijdens fuiven in het jeugdcentrum Moevement, nog gehandhaafd kan worden. Het is vrij duur en weegt stevig door op het jeugdbudget. Op het eerste zicht dus een evidente kandidaat om te laten schrappen. Maar het bredere plaatje mag ook eens bekeken worden: De stad heeft ervoor gekozen het Moevement te bestemmen als dé locatie voor jongerenfuiven, als compensatie voor de grotendeels verdwenen kleinschalige fuiflocaties in de binnenstad. Om het Moevement aantrekkelijker te maken voor organisatoren werden de huurprijzen erg laag gehouden, het aanbod van licht&geluid verbeterd en kregen organiserende jeugdbewegingen heel wat praktische hulp van de jeugddienst. Sluitstuk van dit beleid was het instellen van een professionele security, die een eind maakte aan het absurde systeem waarin de jeugdbewegingen zelf mensen moesten aanduiden zonder enige ervaring als veiligheidsverantwoordelijken. Een bijzonder verstandige beslissing: Heel wat fuifzalen uit de nabije gemeenten worden geteisterd door frequente vechtpartijen, steeds door dezelfde kleine minderheid uitgelokt, maar waarvan iedereen het slachtoffer wordt. Een jeugdcentrum, dat toch als belangrijke taak heeft jongeren op een veilige manier te laten kennismaken met fuiven en uitgaan, kan zo’n incidenten missen als de pest. Een slechte naam krijgen is erg gemakkelijk, ervan af geraken is héél moeilijk.

Ik heb zelf kunnen vaststellen wat een opluchting het is voor een organisator van een Moevementfuif om te kunnen werken met echte professionals, die in de eerste plaats geweld voorkomen, zowel door hun aanwezigheid als door hun rustige optreden. De bloei van het Moevement als fuifzaal is mijns inziens dan ook voor een deel op het conto van de verbeterde veiligheid toe te schrijven. Het onoordeelkundig afschaffen van deze security zou dan ook wel eens tot gevolg kunnen hebben dat heel het gemeentelijke fuifbeleid in duigen valt wanneer het Moevement opnieuw zijn aantrekkelijkheid zou verliezen.

Het leed en smart van Geel en Zwart

2007-09-02T06:26:00.000-07:00

Hoewel de titel misschien anders doet vermoeden, gaat het deze keer niet om het immer pal staande Vlaamse heir en haar federale avonturen, maar is het volgens mij nog eens tijd voor het bespreken van een onvervalste politieke cliffhanger die Lier nu al een tijdje bezig houdt: De pijnlijke kalvarietocht van het Lierse sportieve kroonjuweel K Lierse SK.

Op 7 augustus schreef ik hier nog dat ik niet helemaal bekend was met het dossier van Lierse en er daarom ook niets over zou schrijven, maar dankzij een paar uurtjes lezen en herlezen, vergaderen met de fractie en wat eigen analyse ben ik ook weer ingewerkt. Tijd om mijn licht dus eens te laten schijnen.

Eventjes de feiten op een rijtje zetten: Na het kampioenenjaar koos Lierse resoluut om aansluiting te zoeken bij de subtop van eersteklasse. Uitbreiding was daarom noodzakelijk, niet alleen op sportief vlak maar ook infrastructureel. Een doorgeeflening van 3,75 miljoen euro, ter financiering van een nieuwe tribune, werd goedgekeurd in 1999-2000, maar dat volstond niet. Daarom was er eveneens besloten tot een zware bijkomende lening bij Dexia. Het Lierse stadsbestuur ging vrolijk mee in het verhaal en stelde zich “solidair” garant voor de lening. Dat houdt in dat wanneer de eigenlijk lener (Lierse dus) zijn afbetalingen niet meer kan voldoen, de bank bij de solidaire garant (de stad dus) het hele bedrag van de lening meteen kon opeisen. Toen leek dat allemaal puur hypothetisch. Sportieve tegenvallers, bestuurlijke hoogmoed en tal van andere factoren deden Lierse echter de pedalen verliezen en zorgden ervoor dat alle ambitieuze plannen voor niets waren: De kas was leeg en sportief was de groei tot een subtopper steeds minder waarschijnlijk geworden. De wanhopige club werd een makkelijke prooi voor Zheyun Yé en zijn vrolijke kornuiten. Elf jaar na de titel zit Lierse in tweede klasse, is het veroordeeld tot derde en zit het op een ontzettende schuldenberg.

Wat heeft de stad daar überhaupt mee te maken? Heel veel, zo blijkt. Toen Lierse haar betalingen aan Dexia niet meer voldeed, vorderde Dexia het hele bedrag van 1,1 miljoen euro op bij de stad, die bij de openstaande schuld van 3 miljoen euro kwam die Lierse op dat moment nog had bij de stad. De stad heeft toen haar nek uitgestoken door de samenvoeging van beide schulden (de eigen lening plus het Dexia-geld) goed te keuren, gekoppeld aan een vernieuwd en minder stringent afbetalingsplan. In ruil daarvoor werden een aantal duidelijke afspraken gemaakt rond TV-gelden en transfersommen en een duidelijk bussinessplan opgesteld.

Sindsdien werd één en ander afbetaald, maar nu de degradatie een feit is geworden heeft Lierse de witte vlag gestreken en laten weten niet meer te kunnen afbetalen. Een schuld van 3,2 miljoen euro hangt als een molensteen rond de nek van Lierse, met de stad Lier als haar grootste schuldeiser die een hypotheek heeft op haar gronden.

Ik behoor tot de kleine groep “kleurloze” voetballiefhebbers uit de stad en ik ga met evenveel plezier naar Lierse als Lyra kijken. De rivaliteit tussen beide ploegen vind ik aangenaam folklorisme zolang het daarbij blijft en ik meen dat een stad als Lier groot genoeg is om twee totaal verschillende ploegen naast elkaar te laten bestaan. Een onvoorwaardelijke liefde voor één van de twee ploegen is me vreemd, net als een atavistische afkeer voor één van de twee.

Dat geeft me de luxe om compleet onbevooroordeeld het voetbaldossier te bekijken en mijn werk als fractielid in eer en geweten te verrichten. Dat is belangrijk, want dit dossier is het soort kwestie waar Bert Anciaux, met alle verfijning die een minister van Cultuur vanzelfsprekend eigen is, enkele jaren geleden het politieke neologisme “klotedossier” voor uitvond. Scoren kan je hier niet mee: Aan de ene kant wordt er verwachtingsvol naar je gekeken door een beperkte, maar erg vocale en mobiliseerbare groep Liersesupporters, aan de andere kant zal geen Lierenaar het pikken dat de belastingen verhoogd worden om een schuldenput te delgen die gemaakt is door een kleine groep bestuurders, die aan niemand verantwoording aflegden toen ze hun wanbeleid voerden.

De vraag is dan wat je als Liers stadsbestuurder wel moet doen. De stekker uittrekken, Lierse laten vereffenen en de schuld recupereren door de grond te verkavelen? Dat is een optie, maar het lijkt me evident dat zoiets de minst verkieslijke optie is. Met simplisme is dit dossier niet gebaat. Zo leest de blog van Groen!Lier-voorzitter Van Oosterwijck (www.bloggen.be/lierpolitiek):

“Maak er voor deze keer korte metten mee en ofwel fusioneer met Lyra en probeer een degelijke club uit te bouwen of begin van nul, met een propere lei, zonder schulden. Maar zulke woorden zijn in mijn stad absoluut taboe, dit is nog erger dan openlijk praten wat je vannacht in je bed hebt uitgespookt.”

Dit getuigt van een zekere wereldvreemdheid, zeker voor een Lierenaar: Lyra en Lierse fuseerden ooit al en het was het soort huwelijk dat niet snel genoeg ontbonden kon worden. Water en vuur zijn nu eenmaal niet te verbinden. Bovendien hebben zij elkaar zo goed als niets te bieden: Een vierdeklasser en een ambitieuze tweedeklasser kunnen elkaar niets bijbrengen: De optelsom van hun budgetten zal niet spectaculair hoger zijn dan wat er nu is, Lyra zal niet bereid zijn mee de schulden van Lierse over te nemen en Lierse zal niet bereid zijn Lyra-spelers op te stellen. En bovendien lost een fusie de problemen van geen van beide ook maar een klein beetje op.

De meest realistische oplossing zie ik in het snel kapitaliseren van de gronden door ze te verkopen aan enkele ontwikkelaars (waarbij de stad erover waakt dat het Lisp niet door hoogbouw of spuuglelijke woonblokken wordt ontsierd), de schuld aan de stad meteen af te betalen en met wat overblijft samen met Lyra een gemeenschappelijk stadion bouwen op de Hoge Velden. Dat kan binnen twee-drie jaar reeds geregeld zijn, een periode die ook voor de investeerders-ontwikkelaars op het Lisp overbrugbaar is. Nog langer van de hand in de tand leven zal van Lierse immers alleen maar meer de risée van het voetbal maken, wat ook rampzalig is voor het imago van de stad zelf.

De trein der traagheid rijdt september binnen.

2007-08-24T17:09:00.001-07:00

Na een lange, nieuwsarme zomer begint het weer tijd te worden om mijn blog van onder het stof te halen.

Van het professionele front is er alleen maar goed nieuws te melden: Na vier jaar ben ik met grote onderscheiding afgestudeerd als licentiaat in de Geschiedenis. Waar ik vooral blij mee ben is dat mijn thesis over de Lierse oorlogsburgemeester met een 16/20 uitstekend ontvangen is. Daarmee is weer een aardig stukje Lierse geschiedenis aan de vergetelheid onttrokken en blijkbaar viel dat in goede aarde. Ik zal mijn werk, na nog wat verbeteringen, zeker indienen voor de Geschiedenisprijs van de Stad Lier eind september. Intussen heb ik voor het eerst kennisgemaakt met het harde labeur van de “nine to five”-job, voor een kort onderzoeksproject naar de gijzelaarsproblematiek tijdens de bezetting, bij het SOMA in Brussel. Na jaren universiteit een hele aanpassing!

De formatie in de pers volgen was een weinig opwekkend gebeuren: Een politieke processie van Echternach, een Trein der Traagheid die zich doorheen de zomermaanden pufte, waarvan de uiteindelijke mislukking in de sterren geschreven stond. Eén koppige politica uit de Brusselse bourgeoisie met een te verwaarlozen achterban kon en mocht, met stilzwijgende steun van alle Franstalige partijen, een ondubbelzinnige Vlaamse verkiezingsuitslag negeren en de verwezenlijking ervan torpederen.

In mijn persoonlijk streven naar meer empathie heb ik geprobeerd om, zoals De Ceulaer in zijn artikel over Milquet schreef in Knack, begrip op te brengen voor de franstalige onwil: Hoe zouden wij Vlamingen het vinden als een Waals regionalist, met een Waals programma de verkiezingen zou winnen en met Waalse Hanen wapperend het federale premierschap opeisen? Ik heb er alle begrip voor dat het voor de franstaligen een nachtmerrie is om geconfronteerd te worden met een Vlaamse kandidaat-premier die niet bereid is zijn Vlaamsgezinde electorale mandaat op te offeren voor een Belgisch compromis. Ik heb als democraat dus àlle begrip voor de paniekerige “non” waarmee men aan de andere kant van de taalgrens hoopt deze nachtmerrie te kunnen uitbannen. Ik heb alle begrip voor hun steeds wereldvreemder lijkende overtuiging dat ze de steeds groeiende separatistische tendens in Vlaanderen (45% reeds volgens een recente Belga-enquête) kunnen tegenhouden zonder ook maar één enkele regionalistische toegeving te doen.

Waar ik echter géén begrip voor heb is hoe ze halstarrig weigeren de meest logische conclusie te trekken uit deze en alle voorgaande communautaire crisissen: Dat het aan elkaar opdringen van twee totaal verschillende democratieën stilaan onmogelijk begint te worden en het punt stilaan bereikt wordt dat één van de twee partners de stekker eruit trekt omdat hij het niet langer pikt zijn lot af te laten hangen van de politieke verhoudingen in een ander land. Dat maakt het Franstalige geklaag over het gebrek aan een “Belgische” instelling bij de Vlaamse partijen zo irritant: Als je niet kan of wil aanvaarden dat je huwelijkspartner een andere koers uitgaat, is het zinloos met alle geweld aan het huwelijk te blijven vasthouden. Als je niet wil aanvaarden dat de Vlamingen massaal voor een ontmanteling van de federale staat kiezen en dat denkt te kunnen tegenhouden met blokkeringen, vertragingen en gesputter, hou dan de eer aan jezelf. Elke dag klagen over een slechte job wordt hypocriet als je nooit ontslag neemt.

Het is veelzeggend dat veel krantencommentatoren de communautaire crisis wijten aan het feit dat er geen “Belgische” toppolitici meer zijn. De huidige generatie federale topspelers zou een optelsom van regionale politici zijn die over de taalgrens niet meer bekend zijn en er niet in slagen een “federale” visie te ontwikkelen. Dat sluit aan bij de typisch belgicistische visie dat “politici” vreemde wezens zijn die tegen de wil van de bevolking zich uitleven in communautaire haarspeldkloverij. Dat is uiteraard een absurde redenering: Elke performante democratie weerspiegelt in haar politici haar kiezers. Als de politici niet meer Belgisch zijn maar Vlaams of franstalig heeft dat niet te maken met een abstracte hersenkronkel bij de homo politicus, maar is dat een logisch gevolg van het feit dat er geen Belgisch electoraat meer is om hen te verkiezingen. Er is een Vlaams electoraat en een franstalig, dat zich allebei via de socio-culturele breuklijn van media en politieke cultuur heeft gevormd. De Belgen zijn verdwenen nog voor België zelf verdwenen is. Dat is een veelbelovend idee…

Komkommerisering

2007-08-07T16:08:00.000-07:00

Na een fantastisch kamp en dito vakantie in de Pyreneën leek het mij geen slecht idee om na anderhalve maand nog eens iets te laten horen op deze blog. Een aantal lezers hebben me er immers op gewezen dat lange periodes van incommunicado zijn velen de indruk geeft dat stekker uit de blog in kwestie getrokken is.

Om dergelijk misverstand te voorkomen dus dit bericht, alhoewel een brandend actueel thema me niet meteen te binnen schiet. De fractiewerking ligt twee maanden lang stil, de meeste dossiers staan een tijdje in de koelkast en een echte sense of urgency ontbreekt momenteel in de meeste gemeentelijke dossiers, of het moest de kalvarietocht van Lierse zijn. Ik heb er echter een hekel aan meningen te ventileren over dossiers waarvan ik niet volledig op de hoogte ben, dus ook daar zal ik geen geschikt onderwerp voor een blogbijdrage vinden.

Misschien is het niet slecht gewoon vast te stellen dat het komkommertijd is en te wachten tot de politieke machine zich weer in gang trekt eind deze maand om dan een paar zinnige commentaren neer te pennen hier. Ik beklaag alvast de journalisten die verplicht zijn in dergelijke nieuwsarme periodes elke dag een krant vol te schrijven. Op zo'n moment wordt elke zin die uitgesproken wordt aan het hek van Hertoginnedal een godsgeschenk dat tot de laatste druppel moet worden uitgewrongen, hoe nietszeggend of cryptisch ze ook is. Van mijn partijgenoten die deelnemen aan het "brede" beraad en de technische werkgroepen vernam ik dat er nog nauwelijks fundamentele discussies zijn gevoerd, laat staan beslissingen genomen. Op zich geen probleem: De trein der traagheid komt tenslotte ook aan op zijn bestemming en zeker in het geval van de N-VA is het essentieel dat er een gedetailleerd en ondubbelzinnig regeerakkoord uitgewerkt is vooraleer er in de richting van een regeringsdeelname gedacht kan worden. Ons laten opjagen is wel het stomste dat we dan zouden kunnen doen.

Tussen droom en daad staan cijfers en praktische bezwaren…

2007-06-18T19:21:00.000-07:00

Cijfers zijn nooit mijn "fort" geweest. Wiskunde was altijd een zwart beest van het eerste leerjaar tot het zesde middelbaar en mijn doorgaans uitstekende resultaten tijdens mijn vier universiteitsjaren zijn wellicht deels te verklaren door de totale afwezigheid van getallen in de opleiding Geschiedenis.

Nu ik als eerste opvolger deelneem aan de fractievergaderingen van CD&V/N-VA is het echter mijn plicht om ook enig inzicht te verwerven in de ingewikkelde wereld van de stedelijke financiën. Dat ging al bij al redelijk vlot en mits enige nachtelijke leessessies heb ik mezelf ondertussen al enig inzicht verschaft in een paar van de meest prangende financiële dossiers die in Lier momenteel voor hoogspanning zorgen op het stadhuis.

Het eerste en wellicht meest dramatische is dat van de ontsporing van het “gratis bussen”-verhaal dat goed drie jaar geleden begon. Wat toen werd voorgesteld als een beheersbare investering in een autoluwer stadscentrum en een gratis basismobiliteit voor alle Lierenaars is ondertussen afgegleden tot een bodemloze put waar geen maat op lijkt te staan. Elke maand verliest de stad tussen de 50.000 en 60.000 euro aan de “gratis” (een term die opeens wel heel wrang klinkt) bussen, een getal om steil van achterover te vallen. Het is het tien- tot twaalfvoudige van wat er oorspronkelijk geschat werd en wellicht had men bij het invoeren van dit “derdebetalerssysteem” nooit rekening gehouden met een dergelijk rampscenario. Tijdens de schooldebatten in september vorig jaar wees ik er overigens als enige op dat de enorme stijging van de kosten van dit systeem vroeg of laat ons tot een duidelijke keuze zouden dwingen en de afschaffing ervan onontkoombaar zou maken, een standpunt dat me toen niet door iedereen in dank werd afgenomen. Gelijk krijgen achteraf is leuk, maar net zo goed erg frustrerend.

Het is evident dat een ingrijpen hier meer dan ooit noodzakelijk is geworden. Toch is het al meer dan twee maanden geleden dat door de schepen van Financiën werd gevraagd om die dramatische situatie onmiddellijk recht te trekken. Er werd onderhandeld met De Lijn voor een nieuw, véél goedkoper systeem en alles leek in kannen en kruiken. Tot LierLeeft zich er dwars voorlegde en op alle mogelijke manieren het beslissingsproces begon te vertragen. Blijkbaar is het ordewoord bij LierLeeft dat er voor de terugkomst van de gebuisde staatssecretaris Van Weert uit Brussel géén gevoelige besluiten genomen mogen worden. Afhankelijk van hoe lang de federale onderhandelingen aanslepen kan dat makkelijk tot oktober-november duren. A rato van 50.000 euro per maand is dat een factuur van 250.000 euro die Lier mag ophoesten om te wachten op Van Weert. Voor LierLeeft moet eerst een nieuw totaalplan komen voor de mobiliteit, er moet eerst een bekeken worden hoe dit en dat kan geregeld worden… Uiteraard zinvolle vragen, maar wat belet Lier om dat allemaal te doen NA de afschaffing van dat uit de hand gelopen derdebetalerssysteem? Voor het invoeren van de gratis bussen geraakte ook iedereen waar hij moest zijn, dus het argument dat de hele stedelijke mobiliteit in chaos zal wegzinken bij een afschaffing ervan zonder onmiddellijk compenserende maatregelen te treffen is pure kwatsch.

Het tweede en mijns inziens veel moeilijkere dossier is dat van de VZW Eduard Bressinck, die graag het Zwartzustersklooster achter de bibliotheek zou verwerven en gebruiken voor onder andere een cultureel jeugdhotel, bijkomende ruimte voor de Stedelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans en voor een hele waaier andere culturele doeleinden, waarin de stad als “huurkoper” zou optreden. Een bewonderenswaardig en razend ambitieus initiatief dat voor Lier als “cultuurhoofdstad” van de regio en daarbuiten een fantastische boost kan betekenen. Mijn eerste reactie was er dan ook één van volledige instemming. Maar uit het debacle van de gratis bussen leerde ik ondertussen dat wanneer men zich laat meeslepen door het enthousiasme dat dergelijke ambitieuze projecten altijd opwekken een zware financiële kater wel eens kan volgen. Daarom heb ik me voorgenomen het hele Eduard Bressinck-dossier zo kritisch mogelijk op te volgen en te analyseren vooraleer er een besluit over te nemen. Dat ben ik wel aan mijn belasting betalende stadsgenoten verplicht.

Slechte verliezers en goede voorspellingen.

2007-06-12T15:51:00.000-07:00

‘De kiezer heeft altijd gelijk, zegt men. Flauwekul. Dit is vooral een overwinning voor de antipolitiek, de navelstaarderij.’ Deze gevleugelde woorden werden gesproken door Peter Tom Jones, derde op de Groen!-senaatslijst. Het is typerend voor de zurige reacties op de uitslag van vorige zondag door een groot deel van de linkerzijde. Groot zijn in de nederlaag, zoals SP.A-voorzitter Van de Lanotte, is duidelijk niet iedereen gegeven. Het is interessant om de reacties op de opiniepagia van www.standaard.be eens te gaan lezen. Heel wat teleurgestelde Paars-liefhebbers spuwen daar net als Jones hun gal over de domme Vlaamse kiezers die de zegeningen van Verhofstadt-II niet waardeerden en als domme lemmingen een conservatief-nationalistische bende verkozen die de Paarse modelstaat in vier jaar tijd zullen omvormen tot een reactionair Mordor.

Als je de verkiezingen verloren hebt, heb je twee mogelijkheden. De eerste, eerlijk toegeven dat je als partij faalde en de gebrachte boodschap moet aanpassen, vereist natuurlijk een behoorlijke intellectuele inspanning. De tweede optie, waarbij de fout bij de domme kiezer wordt gelegd, is véél eenvoudiger en dwingt niet tot enige zelfkritiek.

Eén van mijn voorspellingen op deze blog is nog eerder dan ik verwacht had uitgekomen: De hype van het klimaat als verkiezingsthema is doorprikt als een zeepbel. Groen! verloor gewoon stemmen in vergelijking met 2004, toen er van de slideshow van Al Gore nog geen sprake was. Ook Spirit, dat zich eveneens geprofileerd had op het klimaatthema (zo kreeg ik van Els Van Weert vorige vrijdag op het Zimmerplein nog een foldertje met een afbeelding van de Zimmertoren in zee, en de uitleg dat dat alleen maar kon voorkomen worden door op Spirit te stemmen), is verschrikkelijk afgegaan. Dé exponent van de hele klimaathype, de zweverige Kapelse huisvrouw Margaretha Guidone, mocht met een schamele 2901 voorkeurstemmen haar hooggespannen ambities meteen inpakken. Ik herinner me een veertiende opvolger voor de N-VA die twee jaar geleden zelfs honderd stemmen meer haalde. Het klimaatprobleem zal uiteraard niet opgelost worden door deze verkiezingen, maar het zal allicht op een rationelere en minder exploitatieve manier worden behandeld, zonder gegoochel met doembeelden over de Zimmertoren aan zee...

10 juni: Bedenkingen over progressief en conservatief op de verkiezingsdag

2007-06-09T20:52:00.000-07:00

Zondag 10 juni. Het volksfeest dat een verkiezing in Vlaanderen meestal is, staat op het punt aan te breken. Ter verhoging van de persoonlijke feestvreugde ga ik zelfs een ganse namiddag mijn wiskundige talenten ontplooien op een telbureau als vrijwillige secretaris.

Uiteraard heb ik zelf al lang uitgemaakt wie mijn stem krijgt: De N-VA-kandidaten op de Kamer- en Senaatslijst, Leterme en een occasionele CD&V’er zoals Ergun Top voor wie ik het wel heb mogen van mij een rood bolletje achter hun naam verwachten. De vooruitzichten zijn erg goed, maar pas wanneer de laatste stem morgen geteld is zullen we weten hoe de kaarten echt geschikt zijn. En dan moet het pas écht beginnen…

Overdreven triomfalisme zou overigens misplaatst zijn. Dat het acht jaar duurde voor Paars eindelijk de pendel in haar nadeel zag keren is erg lang. Bovendien stel ik vast dat iemand die me zeer na staat en ik als erg verstandig beschouw, met liet weten onmogelijk voor CD&V/N-VA te kunnen kiezen. Bang voor hun conservatisme, bang om alle ethische hervormingen van de afgelopen jaren teruggedraaid te zien worden. Doodjammer, want volgens mij helemaal niet terecht. Maar het bewijst in elk geval hoe vertrokken de gemiddelde beeldvorming rond ethiek in de Vlaamse partijprogramma’s geworden is. Dat kende zijn wortels in deze federale kiescampagne, in het bijzonder die van OpenVLD.

De manier waarop OpenVLD zich profileerde als behoeder van het “progressieve bilan” van Paars en dreigde met doemscenario’s van reactionaire achterlijkheid die Vlaanderen in hun greep zouden krijgen als zij er niet meer zouden zijn was wansmakelijk. Het hele proces van de verandering naar “Open” VLD was veelzeggend. De “Open” VLD, dat impliceert immers dat de anderen “gesloten” zijn. Het was dan ook juichen voor OpenVLD toen Wouter Beke, huisideoloog van CD&V, begin dit jaar een boekje schreef getiteld “De mythe van het vrije ik”, waarin hij het had over hele foute dingen als verbondenheid, sociale controle, het belang van het individu als onderdeel van een groep… Gretig kwamen VLD’sters als Hilde Vautmans in de Zevende Dag vertellen dat ze koude rillingen kreeg van Beke’s werk, dat haar deed terugdenken aan de tijd dat de pastoor haar ouders kwam vertellen wat kon en niet kon. De boodschap kon niet duidelijker zijn: Stem CD&V/N-VA en morgen staat de lokale pastoor op de stoep om je de levieten te lezen over je losbandige levensstijl.

Er is in Vlaanderen een brede consensus over zaken als recht op abortus, de gelijkheid der seksen, de gelijke rechten van holebi’s en dies meer. Zij die de klok helemaal willen terugdraaien vormen een kleine en uitstervende groep. Alleen zij verdienen het veel te goedkoop uitgedeelde predikaat ‘reactionair’. Dat gedachtegoed wordt bij CD&V geenszins aangehangen. Het is dan ook ridicuul te stellen dat CD&V/N-VA handenwringend zit te wachten om het Vlaanderen van 1950 te doen herleven. Ook de christen-democraten leven in de 21e eeuw.

Daarentegen is er niets mis met een gezond conservatisme, zoals Beke in “De mythe van het vrije ik” bepleit en waar ik me grotendeels in kan vinden. Het individualisme van totale sociale en ethische vrijheid waar het dogmatische liberalisme van droomt is geen zaligmakende samenlevingsformule. De mens die volledig vrij wordt, wordt tegelijkertijd immers volledig aan zichzelf overgelaten. Van die “vrijheid blijheid” profiteren zij die het beste gewapend zijn om keuzes te maken, de sterksten en de slimsten dus. De zwaksten in de samenleving zijn echter minder gediend met een “open” maatschappij van 6 miljard eilandjes. Sociale netwerken en groepen, gaande van een jeugdbewegingsgroep tot een volksgemeenschap, zijn voor individualisten negatief, want zij verhinderen door hun sociale controle en interne normering het individu om zich ten volle naar eigen goeddunken te ontplooien. Maar voor de zwakkere in de samenleving biedt verbondenheid met een groter geheel net een houvast, een medicijn tegen ontheemding en vereenzaming. Normen en waarden die door een ganse samenleving worden gedragen en op een menselijke manier beleden worden zijn niet beknottend of verstikkend maar geven integendeel de kans aan iedereen om zijn individuele vrijheid te beoefenen zonder die telkens opnieuw voor zichzelf te moeten definiëren en afbakenen.

Het is geen toeval dat het hoogfeest van de individuele vrijheid, de Franse Revolutie, gevolgd werd door een lange periode van armoede en sociale ellende. De mens werd aan de sociale controle van zijn dorp, kerk en ambacht onttrokken en volledig vrij gemaakt door die Revolutie. Eeuwenoude tradities verdwenen, maar vrij en gelukkig werden de meesten er niet van. Wat had men aan die individuele vrijheid wanneer het sociale vangnet van het dorp of de gilde verdween en plaats maakte voor een “iedereen voor zichzelf”-kapitalisme dat het verpauperde arbeidersvolk creëerde dat in “Daens” zo treffend werd verbeeld? Die Adolf Daens, de man waar socialisten en liberalen graag mee oplopen, was trouwens een pastoor die de mensen kwam vertellen wat ze moesten doen. Blijkbaar heeft dat nu en dan toch zijn nut?

Wij en zij

2007-05-23T20:48:00.000-07:00

Ondertussen is het al sinds eind maart geleden dat ik hier nog gepost heb. Kwestie van nog eens een teken van leven te geven dus hoog tijd om hier nog eens wat neer te pennen. Siteproblemen die het posten een tijdje onmogelijk maakten zijn opgelost (bedankt Bram!), de thesis die mij de voorbije maand zo heeft opgeslorpt is sinds maandag 21 mei ingeleverd, dus niets weerhoudt me nog om hier weer wat regelmatiger te posten.

De ingeleverde thesis, een klepper van honderdtachtig bladzijden met de ronkende titel "Alfred Van der Hallen: Liers oorlogsburgemeester. Kleine man, grote oorlog", draagt hopelijk zijn bescheiden steentje bij aan het schrijven van onze Lierse stadsgeschiedenis. Afhankelijk van de waardering die de achtbare professoren van de UA eraan toekennen eind juni zal ik eens kijken of het niet mogelijk is het werk op een iets bredere schaal te laten uitgeven. Mensen die zich niet kunnen inhouden om al dat moois te lezen kunnen altijd een geschreven versie in bruikleen krijgen op eenvoudig verzoek!

Tijdens mijn onderzoek viel mijn oog op een propagandablaadje van het "Vlaams Nationaal Blok", de Vlaams-nationalistische eenheidslijst die in 1938 met weinig succes deelnam aan de Lierse gemeenteraadsverkiezingen. De enige reden waarom die partij nog herinnerd wordt door sommigen is omdat er ene mijnheer Felix Timmermans op kandideerde, eveneens zonder succes trouwens. Het Vlaams Nationaal Blok-pamflet in kwestie haalde in een artikel uit naar het stadsbestuur, dat op de zaterdagse markt extra ruimte had gemaakt voor meer marktkramen. Het VNB stelde dat die beslissing alleen maar genomen was om "de Joden" een handje te helpen. Heel wat handelaars en marktkramers waren inderdaad Joden uit Duitsland en Oost-Europa, die toen een grote groep van buitenlanders vormden in Vlaanderen. De tekst luidde: "De Markt moet vergroot worden om de Joden plaats te geven. Alles voor de Joden en vreemdelingen, tot ondergang onzer Middenstanders."

Het is blijkbaar van alle tijden. Afgunst, angst en frustratie zijn slechte raadgevers en doen mensen soms domme dingen zeggen over anderen. Dat een briljante gevoelsmens als Felix Timmermans, die overigens heel wat Joodse vrienden had, achter dit soort proza kon staan zegt veel over de kracht van dat soort onderbuikgevoelens. En dat debatten over minderheden en vreemdelingen van alle tijden zijn, zo bleek afgelopen maand.

De vorige gemeenteraad stond in het teken van een incidentje rond het Minderhedenbeleidsplan. Vlaams Belang-raadslid Olivier Peeters haalde uit naar dat plan, waarvan hij vond dat het de allochtone gemeenschap teveel bevoordeelde en opsloot in haar eigen verenigingsleven, dat veel te zwaar werd gesteund en gesubsidieerd door de stad. Daarop kwam meteen een heftige reactie van Spiritist Oztürk Taspinar, die stelde dat het Belang weer eens aantoonde geen moer te geven om minderheden en een uitgebalanceerd en weldoordacht plan aanviel dat ook aan niet-allochtone minderheden aandacht besteedde.

(Artikel over die discussie op http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=R81C6G0G).

Desalniettemin vind ik de opmerkingen van het Belang niet zo wereldschokkend. Ze komen voor een groot deel overeen met wat ik er zelf over gezegd heb op de fractievergadering van CD&V/N-VA. Het is een feit dat veel Lierse allochtonen erg moeilijk hun weg vinden in het bestaande verenigingsleven in onze stad, maar vooral terugvallen op hun eigen gemeenschapsverenigingen. Zo merkten we onlangs op de vergadering van het JeugdBeleidsPlan bij het bespreken van de bevraging van alle Lierse jeugdbewegingen dat die unisono aangaven dat ze heel moeilijk, zoniet onmogelijk allochtone leden konden vinden en dat ze dat betreurden. Een spijtige zaak natuurlijk, want net in de jeugdbeweging horen kinderen van overal met elkaar kennis te leren maken.

De vraag is dan of het iets oplost om een heel integratiebeleid uit te stippelen dat gericht is op de ondersteuning van allochtone verenigingen. De argumentatie die het Minderhedenbeleidsplan gaf om te pleiten voor ondersteuning en erkenning van allochtone verenigingen sneed volgens mij trouwens geen hout: Zo werd gesteld dat de huidige subsidiereglementen niet afgestemd waren op de noden van het allochtone verenigingsleven, terwijl het hen ook aan inspraakmogelijkheden zou ontbreken om gehoord te worden. Dat lijkt me niet op te gaan: De subsidiereglementen voor jeugdbewegingen in Lier zijn behoorlijk flexibel. Klassieke jeugdbewegingen, toneelverenigingen en dansverenigingen worden allemaal via hetzelfde reglement ondersteund en gesubsidieerd. Ik kan me niet indenken dat het dan voor een allochtone vereniging zo onmogelijk is om aan diezelfde reglementering te voldoen. De praktijk bewijst dat trouwens: Enkele jaren geleden erkende de jeugdraad de allochtone jeugdvereniging Chebbab, die daarna ook subsidies kon krijgen. Wat inspraak betreft, de Lierse jeugdraad is een open jeugdraad. Wie wil, komt er zijn zegje doen. Als allochtone jongeren zich geroepen voelen er hun problemen aan te kaarten, zijn ze meer dan welkom. Dat ze niet komen opdagen, is niet de schuld van de jeugdraad en al helemaal geen argument om te beweren dat allochtone verenigingen inspraak zou worden ontzegd in Lier.

Het is doodjammer dat men vanuit allochtone hoek zo snel de handdoek in de ring gooit en liever in het eigen verenigingsleven blijft zitten dan deel te nemen aan het rijke Lierse verenigingsleven. Het schept een compleet overbodige en nefaste scheiding tussen "wij" en "zij", die ik ten zeerste betreur. Ik zie de Lierse jongeren liever opgedeeld in Scouts, Chiro’s en KSA’ers dan in "Vlamingen" en "vreemdelingen". Wie elkaar niet ontmoet, laat onwetendheid ontstaan over elkaar. Onbekend is onbemind, onbemind kan omslaan in gehaat of gevreesd. En dat is het laatste wat er onder "nieuwe" en "oude" Lierenaars zou moeten leven.

Schoon Lier, oud Lier

2007-03-27T00:21:00.000-07:00

Mensen die mij kennen weten dat ik tegenwoordig mijn dagen vul met het schrijven van mijn licentiaatsthesis, die eind mei moet ingeleverd worden. Eerder toevallig kwam ik een hoop bijzonder interessant materiaal op het spoor over de Lierse VNV-oorlogsburgemeester Alfred Van der Hallen, wat ertoe leidde dat ik mijn thesis heb gewijd aan het Lier van de Tweede Wereldoorlog en haar burgemeester.

Hoewel ik al door geschiedenis gefascineerd ben sinds mijn jeugd heb ik eigenlijk nooit veel aandacht besteed aan lokale geschiedenis. De Zimmertoren, de Lierse musea, de kerken en monumenten... Wat het Lierse historische cultuuraanbod betreft was ik als de spreekwoordelijke Parijzenaar die nog nooit de Eiffeltoren bezocht. Pas met het intensief bezig zijn geweest met het reconstueren van het Lier van zestig jaar geleden ben ik echt geboeid geraakt door de cultuurgeschiedenis van mijn thuisstad. De Sionskazerne is voor mij niet langer een lelijk oud gebouw in verval, maar de plaats waar honderden collaborateurs werden opgesloten in de winter van '44. De Berlarij bekijk ik met andere ogen als ik me bedenk dat ze in de bombardementen tijdens de Eerste Wereldoorlog bijna compleet werd verwoest en heropgebouwd. Het Begijnhof is geen eendimensionale prentkaart meer maar de oase van rust die onderdak en inspiratie bood aan Ernest Van der Hallen en andere Lierse kunstenaars.

Elke hoek van deze oude stad ademt het verleden uit. Dat maakt een kleine stad als Lier in elk opzicht uniek. Het volstaat om naar uit hun krachten gegroeide dorpjes in de Kempen of West-Vlaanderen te gaan kijken om te zien hoe artificiëel en zielloos de op een tekentafel geplande straten en wijken daar wel zijn. De schoonheid van deze stad ligt in haar grilligheid, haar gezicht dat het resultaat is van eeuwen bouwen en heropbouwen. Lier is misschien een warrig Middeleeuws labyrinth dat zich slecht laat inpassen in moderne verkeersplannen, maar elke onzinnige bocht of nauwe steeg bevat duizendeneen verhalen die de moeite waard zijn verteld te worden.

Tijdens de afgelopen verkiezingen werd er wel eens afgegeven op het waanzinnig dure cultuurbeleid, dat meer investeerde in het verleden dan in het heden. Er werd onevenredig veel geld gestopt in het bewaren van oude gebouwen en werken van kunstenaars van langvergeten, terwijl voor een aantal belangrijke actuele noden geen geld zou zijn. Geld dat wordt verspild om een klein elitair clubje culturo's te plezieren terwijl het grootste deel van de Lierenaars er geen boodschap aan heeft. Een kritiek die ongetwijfeld met de beste bedoelingen werd geuit, maar zeker sinds mijn persoonlijke herontdekking van het Lierse verleden kan ik niet anders dan er stellig afstand van te nemen.

Lierenaar zijn is meer dan een woonplaats of een geboorteplaats delen. Elke Lierenaar is erfgenaam van één van Vlaanderens mooiste cultuursteden. De Lierse identiteit is ook in de 21e eeuw onlosmakelijk verbonden met haar rijke verleden. Als we de erfenis van Timmermans, Bergmann en alle anderen die deze stad innig lief hadden afwijzen, wijzen we Lier zelf af.

De Lierse fietsenstallingen en hun zittenblijvers

2007-03-08T17:16:00.000-08:00

Jong-N-VA trok dit weekend erop uit om de Lierse fietsenstallingen te inspecteren. We stelden een aantal serieuze pijnpunten en mankementen vast wat betreft het onderhoud van enkele stallingen en rekken die heel wat ergernis bij de fietsende Lierenaar moeten oproepen. Op de bijgevoegde foto’s kan iedereen vaststellen dat Jong-N-VA geen ongelijk heeft wanneer ze stellen dat Lier nog heel wat werk voor de boeg heeft wat betreft fietsvriendelijkheid. Aan de overdekte fietsenstalling naast het station werd reeds maanden geleden een motorfiets in brand gestoken. Het wrak van deze motorfiets ligt er momenteel nog altijd te roesten, met de politielinten er zelfs nog aan! Noch één van de stadsdiensten, noch de eigenaar of de NMBS vindt het blijkbaar de moeite om het wrak te verwijderen. In dezelfde stalling troffen wij verscheidene compleet doorgerroeste fietswrakken aan die hier door hun eigenaar werden achtergelaten en daar reeds maanden staan te verkommeren, getuigde de foldertjes van evenmenten eind november die we aantroffen op de bagagedragers. Niet alleen nemen al deze wrakken heel wat plaats in op deze drukbezette fietsenstalling, het geeft de fietsenstalling ook een verloederd voorkomen dat vandalisme en sluikstorten aantrekt in één van onze drukbezetste stallingen.

Te koop: Afgebrande motorfiets met recent aangebracht vlammenmotief. Politielinten worden gratis bijgeleverd. Te bevragen bij het station van Lier.

Een fiets met duidelijk een indrukwekkend verleden, maar de fietsenstalling is geen begraafplaats. Let ook op de sfeervolle rotzooi die ernaast ligt.

Op de Kolveniersevest werd één van de fietsenrekken door een wagen geraakt. Het verbogen rek dwingt de gebruiker zijn fiets compleet scheef te hangen met alle risico's vandien, maar ook hier is er maanden later van vervanging of herstelling van de beschadiging niets te merken.In Lier wordt nu ook voor fietsers het systeem van schuinparkeren opgelegd zo te zien...

Jong-N-VA-Lier vraagt dan ook dat het stadsbestuur werk maakt van een systematisch en snel onderhoud van de fietsenstallingen teneinde ervoor te zorgen dat de Lierenaar weer zijn fiets overal op een veilige, goed onderhouden stalling kwijt kan.

Generatiekloven door de eeuwen heen

2007-02-16T02:34:00.000-08:00

Ik heb de gewoonte geregeld naar de bibliotheek van Lier te trekken om een uurtje of twee in de leeszaal de kranten door te nemen. Eén rubriek krijgt altijd mijn volle aandacht, al is het niet met veel trots dat ik het zeg: Ik kan geen krant lezen zonder de lezersbrievenpagina te passeren. Gezien het breed scala van kranten dat ik lees in de bib krijg ik uiteraard ook een zeer divers beeld van die lezersbrieven. Zeker in wat sociologen de “populaire” geschreven media noemen krijg je daarmee een aardige doorsnede van het Vlaamse buikgevoel van het moment te lezen. De teneur van de lezersbrieven naar aanleiding van de steekpartij in Oostende was wel bijzonder deprimerend: Vlaanderen anno 2007 leek weinig te verschillen van een getto in een Amerikaanse grootstad, waar losgeslagen jongeren die God noch gebod respecteerden hun medemens terroriseerden.

Gelukkig waren de briefschrijvers die ons op het gevaar van de balddadige jeugd wezen ook zo attent om een pasklare oplossing voor het ganse probleem te bieden: Herinvoering van de legerdienst! Wie nooit als milicien rondjes heeft gelopen op een kazerneplein komt immers ernstig tekort aan discipline, respect, normen en waarden en is bijgevolg gedoemd een tikkende tijdbom te zijn voor de maatschappij, klaar om te ontploffen voor een geweigerde sigaret. En natuurlijk volgt de Vlaamse politiek weer gretig de hype: Wie wil kan ondertussen een mailtje sturen naar de minister-president om hem te zeggen hoe we deze decadente samenleving en dan vooral haar jonge leden weer op het rechte pad krijgen. Een greep uit de verzonden mails die in de krant werd gepubliceerd leerde me alvast dat ook bij de e-mailers “de legerdienst herinvoeren” een populair voorstel was. Ik stel me vragen bij zo’n “remedie”, die me zelfs enigszins contradictorisch voorkomt: De beste manier om moordende jongeren te stoppen is door hen als militair professioneel te leren doden? De beste manier om jongeren die geen enkel respect hebben voor hun medemens hebben bij te schaven is door hen een militaire kadaverdiscipline aan te kweken waarin het rücksichtlos opvolgen van bevelen primeert boven welk moreel bezwaar dan ook? Zijn we dan zo ver gekomen dat we niet langer in staat zijn via opvoeding binnen het gezin iemand tot een voldragen mens op te voeden zonder dat het leger de “finishing touch” van het onderwijsproject moet leveren?

Persoonlijk vind ik het nogal makkelijk het hele opvoedingsconcept in de vuilnisbak te gooien ten voordele van een verplichte leger- of burgerdienst. Het is in de eerste plaats een belediging voor de honderdduizenden Vlaamse ouders die er in geslaagd zijn hun kinderen serieus op te voeden zonder dat ze daarvoor een legerdienst nodig hadden. Het is een belediging voor al die jongeren die verantwoordelijkheid opnemen in een jeugdbeweging, op school of in een ander verband en die geen leger nodig hadden om te leren in groep samen te werken en respectvol met elkaar om te gaan. Op het altaar van de massahysterie rond een aantal drama’s waar jongeren bij betrokken waren wordt er met een volledige generatie afgerekend.

Dat soort onbegrip tussen de generaties is kennelijk van alle tijden: De mei ‘68-ers die rebelleerden tegen het maatschappelijke keurslijf waarin ze gedwongen werden, de babyboomers van de jaren ’40 en ‘50 die afrekenden met de vooroorlogse sociale structuren, allemaal zwaaien ze nu met het vingertje naar de huidige generatie jongeren zoals ooit met hen gebeurde. Elke generatie schijnt ervan overtuigd te zijn dat de generatie nà hen minder goed opgevoed en asocialer is. Als dat echt waar zou zijn is het een wonder dat de mensheid na al die eeuwen van morele degeneratie nog altijd niet tenonder is gegaan…

De wetenschap dat ik wellicht zelf binnen enkele decennia zit af te geven op de losbandige jeugd van pakweg 2050 stemt me alleszins tot enige mildheid voor al die lezersbriefschrijvers die mij en mijn leeftijdsgenoten in het leger willen sturen. Met deze jongere komt het nog wel goed dus...

De waas van het verleden en de waan van het heden

2007-01-31T12:27:00.000-08:00

Ik merk ondertussen dat het maar liefst 21 dagen geleden is dat ik hier nog iets heb gepost. Gezien mijn examens (morgen eindelijk afgelopen) en mijn lerarenstage waar ik in de tussentijd mee bezig ben geweest zal niemand me dat kwalijk nemen zeker? Politiek is het relatief windstil gebleven, dus ook daar ben ik niet tekortgeschoten.

De examens hebben me in elk geval weer stevig ondergedompeld in mijn "beroeps"bezigheid, de Schone Kunst van Klio, de geschiedenis. In het Knack-interview werd mij de vraag gesteld welke meerwaarde een opleiding Geschiedenis kon bieden aan een beginnend politicus. Een pertinente vraag in elk geval! Want op het eerste zicht is een studie Economische Wetenschappen of Rechten een stuk nuttiger voor wie later beleidsverantwoordelijkheid wil opnemen: Kennis van de economische wetmatigheden of de juridische fundamenten waarop onze samenleving gebouwd zijn lijken inderdaad een stuk praktischer dan bijvoorbeeld het verval van het Spaanse Wereldrijk in de 18e eeuw uit de doeken te kunnen doen of de opvolgingssystemen in het Ancien Régime allemaal te kennen. Tot zekere hoogte klopt dat inderdaad. Maar mijns inziens voegt een historische studie ook iets fundamenteels toe aan een beleidsmaker: Een besef van een tijdsverloop dat het dagdagelijkse overstijgt.De Westerse mens heeft de neiging zichzelf en zijn eigen tijd als maat van alles te beschouwen. Het hic et nunc is voor ons het enige van belang. We willen daarbinnen alles kunnen controleren: De maatschappij moet naar ons ideaalbeeld worden omgevormd, ongeacht hoe het verleden onze samenleving heeft bepaald. Dat verleden is maar een wingewest van het heden, een stoffige wereld die alleen maar kan dienen om te tonen hoe het niet moet. In het verlengde daarvan is de toekomst een verlengstukje van het heden, dat perfect voorspeld kan worden door onze hedendaagse evoluties door te trekken.

Mijns inziens is dat een kapitale fout en kenmerkend voor de zogenaamde "eigentijdse arrogantie" die voor ons zo kenmerkend is. Neem nu de hele Klimaathype die nu zo'n opgang maakt en Kapellense huisvrouwen in het parlement katapulteert. Zelfs wie maar een paar jaren terugbladert in de tijd zal ontdekken hoe Vlaanderen de neiging heeft zich elke paar maanden van een nieuwe politieke "hype" te voorzien: Een paar jaar geleden was ten tijde van de dioxinecrisis en de MKZ voedselveiligheid en landbouw nog hét Alfa en Omega van de politiek. Nu interesseert het geen hond meer. Zelfde voor het "gratis"-verhaal. In 2003 nog dé politieke trend, nu wil de SP.A er zelfs niet meer mee geassocieerd worden. Je ziet een golfbeweging die zich over een half jaar, hooguit een jaar uitstrekt waarin er politieke hoogspanning heerst rond een bepaald item en het de agendasetting van de politieke scène domineert. Maar wanneer zich er een nieuw onderwerp aandient waar media en publiek zich door laten obsederen volgen de politici naadloos die golf en laten ze datgene dat ze een week eerder nog als cruciaal beschouwden, compleet links liggen. Politici laten hun visie en principes meer en meer leiden door de waan van de dag: Nadat Hans Van Themsche in Antwerpen drie mensen neerknalde werd van de ene dag op de andere een strengere wapenwet ingevoerd. De PS, die zich al die tijd daarvoor de grootste tegenstander van zo'n verstrenging had getoond (iemand moet de marchandise van staatsbedrijf FN afnemen, nietwaar?), veranderde doodgemoedeerd 90° en stemde vrolijk mee met de wet die ze jarenlang had verketterd. Maar leren wij eruit? Nee, we wentelen onszelf in de politieke hype van de dag en beelden ons in dat het voor eeuwig is.Zo zal het ook vergaan met die hele hype rond het broeikaseffect en de opwarming van de aarde. Sinds Al Gore met zijn slideshow succes boekte lopen alle Vlaamse partijen opeens warm voor het milieu en klimaatbeheersing alsof ze altijd al een "groene" partij waren, terwijl ze je anno 2004 vierkant zouden hebben weggelachen als je zou gezegd hebben dat die thema's aandacht verdienden. Ik voorspel dan ook met enige stelligheid dat in 2008 ten laatste van heel de broeikasgekte weinig meer te merken zal zijn. Oud nieuws interesseert het publiek immers niet.

Is een mogelijke opwarming van de aarde een probleem? Uiteraard! Is onze huidige aanpak de juiste manier? Uiteraard niet. Beslissingen die door hypes worden genomen zijn zelden goede beslissingen. Wanneer we nu opeens onze samenleving en economie gaan wijzigen vanuit een paniekvisie dat binnen enkele jaren de woestijn tot in Frankrijk zal komen en de smeltende ijskappen half Europa zullen onderspoelen, zijn we een historische stommiteit aan het begaan.De hele hysterie rond de opwarming is bovendien zo'n typisch voorbeeld van onze neiging om het hier en nu als maat van alles te beschouwen: Ten eerste zijn klimaatschommelingen van alle tijden. Zelfs in de Middeleeuwen beleefden we nog een "mini-Ijstijd" die de temperatuur op aarde met enkele graden liet zakken. De Middeleeuwer toen voelde wel dat er iets veranderde, maar liet het over zich heen komen. Zo gaat het echter niet met de 21e eeuwse Westerling: Wij zien een evolutie zoals de opwarming waar we geen vat op hebben en dat frustreert ons mateloos. We zijn in de waan dat we àlles kunnen controleren, dus ook ons klimaat, alsof het een thermostaat is waar we zelf aan de aan-en-uit-knop kunnen prutsen naar wens. Dat er krachten werkzaam zijn waar wij als nietige zandkorreltjes in een onmetelijk universum zelf geen controle over kunnen hebben in de nanoseconde die onze levenstijd is in de hele geschiedenis, wil er niet in bij ons.

Het hele "Doomsday"-denken over het klimaat dat ons nu zo beangstigt is vanuit historisch opzicht overigens best vermakelijk: Wie in de jaren '50 over milieu begon als mogelijke bedreiging voor de mensheid werd weggelachen. Er zou immers zéér binnenkort een nucleaire apocalyps komen die alles zou vernietigen, dus wat maakte het uit? Als je toen had gezegd dat in minder dan een half leven de Koude Oorlog een geschiedenislesje was geworden en er van het Vrije Westen en het Oostblok geen sprake meer zou zijn, zou niemand je hebben willen geloven. De mens van de jaren '50 leefde in een tijd van nucleaire dreiging en dacht dat het alleen maar erger kon worden, dat zijn tijd voor altijd zou blijven duren.

Of laat ons nog eens verder terugkeren: In de 19e eeuw voorspelde de Engelse wetenschapper-filosoof Malthus dat de wereld binnen de eeuw naar de knoppen zou zijn. Hij had immers op basis van de bevolkingsaangroei berekend dat de Europeanen binnen één of twee generaties met zoveel zouden zijn dat ze zouden creperen van de honger. Malthus stelde dan ook voor de sociale voorzieningen af te schaffen zodat de armen zouden doodhongeren, gezinnen drastisch in te perken en bepaalde lagen van de bevolking te steriliseren of zich te dwingen niet meer voort te planten. Malthus' pessimistische theorieën hadden een enorme impact op de Engelse samenleving en zorgden voor een aanzienlijk politiek debat in Engeland. Zijn voorstellen werden gelukkig nooit in de praktijk omgezet. Honderd jaar later zijn al zijn ideeën achterhaald: De Europese bevolking is sinds de tijd van Malthus verdrievoudigd, maar we zijn nog nooit zo goed gevoed geweest als nu. Malthus had de cruciale fout gemaakt de bevolkingsgroei van de 18e eeuw lineair door te trekken zonder rekening te houden met de vooruitgang. Hij zag in 2000 een identieke maatschappij als die van 1800. Dat er in die twee eeuwen een geindustrialiseerde en getechnologiseerde maatschappij zou ontstaan die tien keer meer uit haar grond haalde had hij niet voorzien en kon hij ook niet voorzien, maar dat belette hem niet om aan te dringen op een onmenselijk beleid op basis van zijn eigen voorspellingen.

In die zin zijn de mensen achter de klimaathysterie van vandaag de Malthussen van vandaag: Ze kijken naar de cijfertjes van vandaag, trekken die door en voorspellen hoe de aarde eruit zal zien in 2050 of 2100. Dat tegen die tijd onze industrie en samenleving er radicaal anders uit zal zien, gaat er bij hen niet in. Er moet NU, NU, NU iets gebeuren om de toekomst te "redden". Wat me weer terugbrengt bij die eeuwige "hic et nunc" van de Westerling: Hij wil niet leren uit het verleden en hij wil de toekomst controleren. Wie weet ligt daar nog een mooie taak voor een historicus-politicus?

Ideologie

2007-01-10T20:57:00.000-08:00

Het zijn drukke dagen. Examens, waarvan ik er ondertussen al twee achter de rug heb, het voorbereiden van de aanvraag voor een FWO-onderzoeksproject, de eerste fractievergadering op het gemeentehuis... Maar als je een telefoontje krijgt of je bereid bent een uitgebreid interview aan Knack te geven over ideologie en maatschappijvisie van een jonge (zij het onverkozen) politicus in de 21e eeuw, dan verschijnt er opeens op wonderbaarlijke wijze wel een gaatje in je agenda. Ik ben eerlijk genoeg om toe te geven dat zoiets een zekere streling is voor het ego, zeker voor iemand die een paar maanden geleden een belangrijke les in nederigheid kreeg door achtentwintig stemmen tekort te komen om verkozen te worden.

Het was een aangenaam interview en het was leuk om nog eens uitgebreid over ideologie te kunnen praten met iemand die niet noodzakelijk hetzelfde gedachtegoed heeft. Bij gemeenteraadsverkiezingen is ideologie van secundair belang en dat is volkomen terecht. Wie een gemeente bestuurt moet pragmatisch zijn en alles geval per geval kunnen bekijken. De voornaamste basisprincipes in een gemeentebestuur als integriteit, efficiëntie en betrokkenheid zijn zaken die volgens mij inherent zijn aan elke normale politieke ideologie, terwijl voor het overige bij het besturen van een gemeente vooral menselijke kwaliteiten en motivatie van belang zijn. Waarmee ik hoegenaamd niet gezegd wil hebben dat ideologie overbodig of voorbijgestreefd is: Iedereen die op een zeker niveau aan politiek wil doen heeft de plicht een min of meer coherente maatschappijvisie te zoeken, anders ben je niet meer dan een verkozen ambtenaar. Die ideologie moet dan dienen als inspiratiebron en toetssteen voor het eigen geweten. Maar een gemeente besturen geheel volgens je eigen ideologie zal alleen maar leiden tot frustratie bij jezelf en anderen, daar ben ik van overtuigd.

Hoe dan ook, over een week staat het interview in Knack. Ik heb mijn best gedaan om ideologische begrippen als “Vlaams-nationalist” en “conservatief” die ik mezelf wel toedicht, maar die vaak een weinig positieve connotatie oproepen bij veel mensen, wat beter uit te leggen en te nuanceren. Dat is vaak nodig, want ik heb de indruk dat deze twee predikaten vooral slecht begrepen worden. Het is niet gemakkelijk om een verdraagzame, solidaire en Europese Vlaams-nationalist te zijn als er een andere partij met dezelfde vlag als jij zwaait maar een absoluut tegenovergesteld verhaal brengt. Net zomin als het makkelijk is om als conservatief uit te leggen dat je staat voor een menselijk conservatisme dat gelooft in verbondenheid en verantwoordelijkheid in plaats van het conservatisme dat staat voor de klok vijftig jaar terugdraaien. Maar kom, wie ervoor kiest een ideologie te hebben, moet die ook durven verdedigen. En dan komt zo’n interview best nog goed uit…

Over 2006 en 2007

2006-12-27T20:00:00.000-08:00

Nu we op de drempel van 2007 staan, is het misschien een geschikt moment om eens rustig vooruit te blikken op het komende jaar. Zowel op gemeentelijk als nationaal vlak belooft het een politiek beladen jaar te worden. En wie weet helpt het wel om die irritante jingle uit mijn hoofd te krijgen van de VTM-Kerstparade, die ik tegen beter weten in ben gaan bekijken toen ze langs mijn deur passeerde. Als lokaal historicus een dergelijke mijlpaal in de Lierse culturele geschiedenis links laten liggen, da's ook not done natuurlijk...

De federale verkiezingen van mei-juni 2007 komen voor mij in elk geval verschrikkelijk ongelegen: De campagne bereikt haar hoogtepunt wanneer ik mijn licentiaatsthesis over de Lierse oorlogsburgemeester Alfred Van der Hallen moet afwerken. Helaas behoor ik niet tot politieke kringen waar men zijn thesissen zelf niet moet schrijven, dus ik vrees dat mijn taak in de lente van 2007 in stoffige archieven ligt en niet aan de plakborden. Als student heb ik ondertussen als kandidaat deelgenomen aan twee verkiezingen (Vlaamse verkiezingen van 2004, gemeenteraadsverkiezingen van 2006) zonder veel problemen, maar het lot tarten is ook niet echt verstandig.

Dat is jammer, want deze verkiezingen zijn crucialer dan ooit: De grote staatshervorming die eraan komt wordt de lakmoesproef voor de N-VA en het kartel. Komt er weer een Lambermontesk gedrocht, of zetten we eindelijk beslissende en onomkeerbare stappen naar een Vlaamse staat? Het zal in elk geval de N-VA zijn die samen met CD&V de kar zal moeten trekken, want van de Paarse partijen hebben we de voorbije acht jaar al duidelijk gezien tot welke communautaire uitverkoop zij bereid zijn.

Op gemeentelijk niveau zal ik me ook niet vervelen: Al kwam ik een luttele 28 stemmen te kort om verkozen te worden, als eerste opvolger voor CD&V/N-VA heb ik in elk geval de plicht om als "supersub" langs de zijlijn warm te lopen als het moment komt om in te vallen. Het ligt sowieso niet in mijn aard om na de verkiezingen weg te vallen in de politieke lethargie die 90% van de kandidaten kenmerkt (surf maar eens langs de gemiddelde politieke blog of site die als paddestoelen uit de grond schoten voor de verkiezingen en nu grotendeels een comateus bestaan kennen), daar ben ik te zeer gebeten voor door de politieke microbe. Ik ga vanuit de jeugdraad en de N-VA het beleid van de Lierse "Regenboogcoalitie" (of "Monstercoalitie", naargelang uw visie erop) tegen het licht houden en bijzonder kritisch opvolgen. Niet verkozen zijn heeft als enigszins pervers voordeel wel dat ik mij niet gebonden moet voelen aan al te veel voorzichtigheid en discretie, al vind ik dat dat voor verkozenen evengoed moet kunnen. Je loyaliteit als politicus ligt in de eerste plaats bij de kiezer en het publiek die om uitleg vragen, niet bij coalitiepartners met lange tenen. Zolang iedereen in die coalitie op een eerlijke en collegiale manier het beleid wil verdedigen en noodzakelijke compromissen ook zo communiceert, is er geen enkele noodzaak voor een Liers "Zwijgakkoord" zoals dat op Vlaams niveau officieus geldt.

Deze blog blijft in elk geval een belangrijk instrument voor mij, zeker gezien het hoopgevende aantal nieuwe en tevreden lezers die ik soms ontmoet buiten cyberspace. Voor iedereen in elk geval een vrolijk en verrijkend 2007 toegewenst. Mijn politieke medestanders van de N-VA en de gewaardeerde kartelpartner CD&V, wens ik veel succes en inspiratie toe. Mijn evenzeer gewaardeerde politieke tegenstanders wens ik veel zin voor constructief debat over waar we met ons Netestadje naartoe willen...

Het konijn met de gebroken poten en het gescheurde oor.

2006-12-17T02:35:00.000-08:00

De coalitievorming in Lier geraakte vorig weekend eindelijk afgerond, iets wat ik op deze blog al meerdere malen ten onrechte aankondigde. Net wanneer er eindelijk witte rook uit het stadhuis kwam ontplofte er een bom bij de N-VA in Brussel, dus wist ik niet waar eerst over te schrijven. Dat verklaarde in elk geval mijn titel "Heel veel inspiratie" van vorige week!

Misschien is het ook beter om even te wachten tot het stof is gaan liggen alvorens een analyse op te maken. Op het eerste zicht is het al positief te noemen dat er überhaupt een coalitieakkoord gesloten kon worden en er een mandatenverdeling gebeurde waar iedereen toch min of meer tevreden mee kon zijn. Het is belangrijk dat niemand van de coalitiepartners zich “bestolen” voelt, want in zo’n zespartijencoalitie kan één balorige partner volstaan om heel deze delicate constructie ineen te doen storten. Positief vanuit N-VA-standpunt is dat Frank Boogaerts met Lokale Economie en Financiën twee bevoegdheden kreeg waar hij door vriend en vijand werd beschouwd als de juiste man daarvoor. Ik ben ervan overtuigd dat hij op zijn (halve) termijn schitterend werk zal leveren voor Lier en het N-VA-verhaal over een sterke lokale economie en een verantwoorde begrotingspolitiek uitstekend zal vertalen. Als N-VA staan we in elk geval stevig op de kaart in Lier en is het aan ons om te bewijzen dat we na zes jaar oppositie onze woorden ook hard kunnen maken...

Natuurlijk zijn er ook grote minpunten: Sommige schepenportefeuilles zijn bijzonder vreemd samengesteld en veel heterogeniteit valt er binnen een aantal van hun bevoegdheden niet te vinden. Opmerkelijk toch hoe alle partijen naar de kiezer trekken met de boodschap dat ze heterogene bevoegdheidspakketten willen, maar zodra het handig is wordt dat basisprincipe door iedereen overboord gegooid.

Een tweede minpunt is dat een aantal essentiële discussiepunten eigenlijk niet ten gronde zijn uitgeklaard: De hele Grote Markt-kwestie wordt in een commissie gestoken waar iedereen zijn experts mag benoemen, er komt een uitgebreide bevraging, er wordt een zoveelste studie besteld… Als N-VA’er met wat expertise over de BHV-kwestie heb je natuurlijk een streepje voor wat betreft het herkennen van eindeloze vertragingmanoeuvres, en dit is er één van kaliber! Het is duidelijk dat men onder tijdsdruk met deze oplossing de kool en de geit wilde sparen, maar het gevolg is wel dat we dit knellende probleem gewoon voor ons uit hebben geschoven. Wie dacht dat na de coalitievorming het stof wel zou gaan liggen moet er maar de pers van de voorbije week op naslaan, waar al uit bleek dat er een haar in de boter zat over hoe bepaalde passages over de Grote Markt uit het akkoord nu moeten gelezen worden.

Een derde en wellicht het belangrijkste minpunt is wellicht dat buiten het VB er geen oppositie meer vertegenwoordigd is in de gemeenteraad. Door de riante meerderheid die de coalitie heeft (21 op de 31 zetels) wordt het belang van het individuele gemeenteraadslid behoorlijk geminimaliseerd. Het zal nu van de gemeenteraadsleden, zowel uit oppositie als meerderheid, afhangen of ze erin slagen het gemeentebeleid kritisch te blijven volgen.

Zoals een socialistisch voorman, ondertussen bruggepensioneerd, ooit zei: “Het compromis dat er zal komen zal een wit konijn uit een hoge hoed zijn, maar dan één met gebroken poten en een gescheurd oor.” Dat dergelijke betreurenswaardige dierenmishandeling in Lier heeft plaatsgevonden is ongetwijfeld waar. Maar wie weet krijgen we ons veelkleurige Lierse konijn wel gezond en wel de komende zes jaar door. Laat ons hopen dat hij in elk geval gezond zijn eerste verjaardag haalt!

Het kartel gaat door!

2006-12-11T01:04:00.000-08:00

Als ik had gehoopt om in de aanloop naar de feestdagen wat rustigere weekends te krijgen, ben ik ook eraan voor de moeite. De afgelopen twee dagen bevatten in een constante stroom van gebeurtenissen voldoende emotie, verrassing, Shaekesperiaans drama en meer van dat om zelfs een politieke junkie als ik een stevige overdosis te bezorgen, mét bijhorende "cold turkey". Gelukkig was er nog het gezellige KSA-kraam op kerstmarkt om het hele weekend lang voor wat afkoeling te zorgen tussen de bedrijven door.

Zaterdag was er de met veel tromgeroffel aangekondigde partijraad waar we met de N-VA moesten beslissen over een fundamentele keuze over de toekomst van de partij. Op zulke opgeklopte evenementen wil iedereen natuurlijk zijn rol spelen, wat ertoe leidde dat de partijraad maar liefst vier uur lang duurde. Ik heb me er geen seconde verveeld in elk geval, al ben ik niet zo dol op de bij Vlaams-nationalisten kennelijk obligate broedertwisten. Voor de N-VA was er zaterdag in elk geval weinig te winnen en ontzettend veel te verliezen. Zowel Dedecker als CD&V hadden ons geen enkele manoeuvreerruimte geboden door hun eisen zo scherp te stellen en elke concessie af te wijzen. Wie de N-VA-top wil verwijten dat zij de partij in een moeilijk parket gebracht hebben, kijkt dus beter in de richting van CD&V en Dedecker die de hele situatie tot een climax hebben doen gaan.

Wat mij, en een grote meerderheid van de partijraad betreft, was verzaken aan het kartel een domme fout geweest met historische gevolgen. Wie nu niet de handen in elkaar slaat om Paars te breken en zijn nek durft uit te steken om voor Vlaanderen de kastanjes uit het vuur te halen, moet zich dringend eens bezinnen over zijn motivatie om aan politiek te doen.

Mensen die ons nog niet mogen, en dat zijn er heel wat, zullen de N-VA altijd blijven bestempelen als een stel opportunisten die voor het spreekwoordelijke bord linzensoep al hun Vlaamse idealen verkochten aan de CD&V. Dat is holle propaganda, uitgekreten door een partij die al jarenlang probeert het monopolie op het politieke Vlaams-nationalisme te verwerven, over het lijk van de N-VA heen en zonder enige bezorgdheid over de toekomst van dat Vlaams-nationalisme. Op die partijraad, die met een stevige meerderheid koos voor het kartel, zaten voornamelijk basismilitanten zoals ik. Zonder uitzicht op om het even wat de komende federale verkiezingen. Géén postjesjagers dus, maar mensen die waanzinnig veel tijd in hun partij steken en er rotsvast in geloven. De beslissing van zo'n groep van 120 partijraadsleden afdoen als een opportunistische knieval in ruil voor wat mandaten zoals onze tegenstanders en een deel van de media vrolijk doen, is onzinnig en oneerlijk. We werden 's morgens gepeild op 15,3% indien we met Dedecker in zee gingen. Alle kansen waren er dus om voor de gemakkelijkste, veiligste optie te kiezen waarin we zeker waren van een aantal zetels en jaren van zorgeloos bestaan zonder ooit ergens op afgerekend te worden. Jaren van zelfverzekerd op de borst staan en pronken met onze zuiverheid die we nooit moesten riskeren. Kiezen voor Dedecker dus.

Ik heb in mijn vorige posting hierover al duidelijk gezegd hoe cruciaal ik de komende federale verkiezingen acht voor Vlaanderen en haar toekomst, en dat ik het dus onverantwoord vind om als N-VA, met de sleutels naar een serieuze staatshervorming in handen, onszelf buitenspel te zetten door nu het kartel op te blazen. Wat we nu hebben gedaan, is de moeilijkste weg. We hebben ervoor gekozen verantwoordelijkheid te nemen: Niet aan de kant met het vingertje zwaaien naar de andere partijen als zij traditiegetrouw een gedrochtelijk communautair akkoord sluiten, maar zelf iets riskeren door mee dat akkoord richting te geven.

Biedt dat enige zekerheid dat CD&V ons niet zal afstoten wanneer de N-VA'ers in de weg staan van een federale regeringsvorming? Hebben wij enige garantie dat we een communautair akkoord zullen krijgen dat aan onze eisen voldoet? Natuurlijk niet. Niemand heeft een glazen bol en kan voorspellen wat er binnen zes maanden zal gebeuren. Maar we weten één ding met zekerheid: Als we nu geen kartel vormen, kunnen we bij voorbaat niet één punt van onze communautaire agenda verwezelijkt zien worden. Dan is er geen sprake van een risico op mislukking, dan is er de garantie van mislukking. Een partij gaat immers niet over een paar procenten meer of minder halen en een stel kamerzetels, maar over welke impact ze kan hebben op het beleid. Hoe ze zo goed mogelijk haar verhaal kan waarmaken. Dat vergt compromissen en soms durven afstappen van het eigen grote gelijk, dat is nu eenmaal een politieke wetmatigheid. Wie zo niet kan of durft redeneren moet niet aan politiek doen, want die beliegt zijn kiezers. Die kiezen immers voor het verhaal dat je brengt, dan heb je ook de plicht dat te proberen waar te maken. Ik, en met mij de hele N-VA, willen het in elk geval proberen. Hopelijk met uw steun...

Scheiden doet lijden!

2006-12-01T04:33:00.000-08:00

Mijn eerste bijdrage hier over nationale politiek is niet meteen een vrolijke! Maar helaas verplichten de omstandigheden mij ertoe even een stapje naar het nationale niveau te maken. Wie het nieuws de voorbije twee dagen een beetje gevolgd heeft, weet dat het kartel CD&V/N-VA wellicht niet meer bestaat in Vlaanderen. Over de hoe en waaroms wil ik het zelfs niet hebben: We hebben alletwee onze eigen visie op de gebeurtenissen, dus wat voor zin heeft het de schuld aan elkaar te wijten voor dit drama? Wat gebeurd is is een spijtige zaak voor iedereen.

Ik ben altijd één van de grote voorstanders ben geweest van het kartel CD&V/N-VA. Ik was er immers van overtuigd dat dit Vlaams Kartel een meerwaarde opleverde voor N-VA, CD&V én de Vlaamse autonomie. Staan roepen langs de zijlijn zoals het Vlaams Belang al twintig jaar doet, levert immers niets op. Wie echt iets wil bereiken voor Vlaanderen moet niet denken aan zijn Vlaamse maagdelijkheid maar moet bereid zijn compromissen te sluiten. Dan is het beter een grote politieke formatie mee te beïnvloeden in de juiste richting dan als kleine radicale partij jezelf te isoleren onder de kiesdrempel. Die argumenten heb ik jarenlang aangehaald in discussies met Vlaams Belangers die ons verraders voor een bord linzensoep noemden of met N-VA'ers die het kartel een ideologische uitverkoop vonden.

Ik sta nog altijd achter die argumenten, dus je kan aannemen dat ik wat er gisteren gebeurd is ronduit tragisch vind. Als er nog een mogelijkheid bestaat waarbij beiden zonder gezichtsverlies de brokken kunnen lijmen zal ik die voluit steunen. Want N-VA en CD&V die apart opkomen doen elkaar alleen maar pijn, terwijl Paars triomfeert. CD&V is gisteren aan recordsnelheid door de knieën gegaan voor haar "Belgische" as: De ACW-ACV-brigade van Cortebeeck en Renders die altijd allergisch zijn geweest voor woorden als "regionalisering". Ook binnen de eigen rangen heeft CD&V nog altijd een groot aantal mensen die ervan dromen "staatsman" te spelen als loodgieter bij een federale tripartite. Waarbij ze ten koste van de Vlaamse eisen weer een zoveelste compromis à la belge sluiten, een Lambermont-tris. Die zijde heeft gisteren de overhand gehaald op de Vlaamse zijde binnen CD&V, die werkelijk bereid was geweest het been stijf te houden in 2007 om een sterke staatshervorming af te dwingen. Die CD&V'ers (Van den Brande, De Crem, Sauwens, Peeters en zelfs Leterme) hebben zich altijd gesterkt gevoeld door de N-VA. Ook voor hen is het einde van het kartel een ramp. De enigen die hiervan profiteren zijn de Paarse partijen, die weer wat vrijer kunnen ademen in de aanloop naar de verkiezingen van 2007. Maar nogmaals, ik vrees dat er in dit verhaal geen winnaars zijn, niet bij CD&V dat een unieke kans laat liggen om front te vormen naar 2007 toe, en niet bij de N-VA, die weer in de heilloze rol van federale oppositiepartij wordt geduwd.

Mijn loyaliteit aan de N-VA staat in dit hele verhaal uiteraard nog altijd als een huis overeind. Ook wil ik benadrukken dat het einde van het nationale kartel in geen geval gevolgen voor Lier heeft: CD&V en N-VA sloten in Lier een kartel dat een Liers verhaal schreef, dat we ook willen uitvoeren. Dat hebben we onze kiezer beloofd en daar zullen we ons ook aan houden...

8 oktober, PEK&Veren en de toekomst

2006-10-11T12:03:00.000-07:00

Daar ben ik weer. Mochten er zijn die zich ongerust begonnen te maken over de stilte hier op deze blog, dat heeft niets te maken met wat er zich op 8 oktober heeft voorgedaan. Onze PC, met daarop de wachtwoorden en codes voor deze blog, werd door een virus een tijdje uitgeschakeld. Gelukkig werd daar ondertussen een mouw aan gepast.

8 oktober was voor mij een dag van gemengde gevoelens. Enerzijds ben ik blij dat ik met 356 voorkeursstemmen (25e van alle Lierse kandidaten!) een uitstekend resultaat behaalde voor iemand die voor de eerste keer meedeed aan de gemeenteraadsverkiezingen. Ik ben ervan overtuigd dat mijn campagne aan de Lierse jongeren heel wat resultaat heeft opgeleverd. Helaas was ik met deze uitslag de 8e op onze lijst (met nauwelijks 25 stemmen verschil met de 7e), waarvan er maar 7 verkozen werden. Hiermee word ik uiteraard wél eerste opvolger en blijven alle perspectieven open, al was het mooier geweest als ik het op eigen kracht had kunnen waarmaken. Desalniettemin, alle 356, ongelofelijk bedankt! Jullie massale steun alleen al geeft me de kracht en motivatie om nu het hoofd niet te laten hangen maar door te gaan op dit elan.

De achteruitgang van CD&V/N-VA vind ik erg betreurenswaardig, maar zeker niet onverklaarbaar: Met vier oppositielijsten (LierLeeft, Lier-MM, Groen en vooral Lier&Ko) is het als beleidspartij sowieso een heksentoer om jezelf staande te houden. Bovendien stel ik vast dat CD&V vooral in Koningshooikt nog erg sterk scoort (en daar neem ik mijn hoed voor af), maar in Lier-centrum het veel moeilijker heeft de kiezer te bereiken en nieuwe gezichten met succes te lanceren. Daarom ben ik bijvoorbeeld erg blij met de verkiezing van onder andere Kristin Van Eetvelt bij CD&V. Dat Frank Boogaerts met zijn herkiezing beloond werd voor zijn harde oppositiewerk maakt me als N-VA’er uiteraard ook bijzonder tevreden. Voor CD&V/N-VA is het nu zaak werk te maken van enerzijds de herovering van de Lierse binnenstad en anderzijds het verjongen en vernieuwen van hun politieke personeel. Anders voorspel ik dat we in 2012 opnieuw met lange gezichten naar de verkiezingsuitslag zitten te kijken…

De Lierse kiezer bewees in elk geval door de kolderbrigade van Lier-MM links te laten liggen dat een hele rist BV’s en een patserige campagne niet volstaan om een manifest gebrek aan inhoud te maskeren. Dat Vlaams Belang een monsterscore boekte juich ik evenmin toe, maar het Belang heeft tenminste iets van zich laten zien de voorbije jaren. Helemaal onverdiend is hun vooruitgang dus zeker niet. Het verdwijnen van Groen! lijkt me een logische evolutie: De partij was volledig afwezig in de campagne en had zich de afgelopen jaren niet meteen laten opmerken als een vitaal alternatief voor het huidige beleid.

Ik kan ook alleen maar met droefheid vaststellen dat mijn oproep om enkele gemotiveerde jongeren naar de gemeenteraad te sturen het gewenste effect niet heeft gehad: Bij het VB grijpt Olivier Peeters nipt naast zijn zetel, bij CD&V/N-VA gold dat ook voor mij. Bij Lier&Ko haalde Tom Claes het niet en bij LierLeeft wist Wai-Hoi ondanks een mooie persoonlijke score ook geen zetel te bemachtigen. Katrien Vanhove werd samen met Groen van de politieke kaart geveegd… Het is helaas vaak een verhaal van net niet en dat is een slechte zaak voor de Lierse jeugd. Hopelijk brengt de opvolging hier misschien nog verandering in hier en daar.

LierLeeft haalde een mooie score, al valt die mijns inziens te verklaren door het binnenhalen van de twee verloren Groen!-zetels. Lier&Ko deed het als nieuwe partij evenmin slecht met drie zetels. Wat ik echter aan positiefs had kunnen zeggen over beide partijen wordt volledig tenietgedaan door de hele vaudeville die amper één dag na de verkiezingen leidde tot het ontstaan van het “Post-Electorale Kartel” (dat ik voor de aardigheid PEK zal noemen). Vooral van Lier&Ko valt dit me bijzonder zwaar: Ik kan niet ontkennen dat ik wel enige sympathie kon opbrengen voor een kleine stadslijst die zichzelf profileerde als een ongebonden alternatief voor de bestaande partijen. Ze voerden campagne met de slogan “de onafhankelijke stadspartij Lier&Ko is nodig”. Daar viel bitter weinig van te merken toe amper 24 uur nadat de kiezer hen op basis van hun ongebonden en onafhankelijke opstelling drie zetels had gegeven, ze zichzelf in een zes jaar durend PEK opsloten met LierLeeft. Gedaan met de neutrale stadspartij die voor “’t goe van Lier” bestond, langer dan één dag heeft dat verhaal niet standgehouden: Lier&Ko wordt een wagonnetje aan de Van Weert-trein en beloofde nu al dat ze in 2012 dat opnieuw willen doen (lees maar na op hun site www.lierenko.be!). Als Lier&Ko dan toch een kartel met LierLeeft wilde en Els Van Weert als nieuwe burgemeester wilde, had het toch van een minimum aan respect tegenover hun kiezers getuigd dat ze dat ook hadden verteld VOOR 8 oktober. VLD en CD&V/N-VA hebben er nooit een geheim van gemaakt met elkaar verder te willen werken als ze dat konden. CD&V en N-VA hebben zich voor de verkiezingen als kartel gepresenteerd aan hun kiezers. Daarin hebben wij dus geen verwijten te ontvangen van het PEK me dunkt!Dat het PEK haar ontstaan verdedigt als “het maximaliseren van hun stemmen” en dat ze als “winnaars” van de verkiezingen hun recht opeisen klinkt strategisch gezien nog aannemelijk, dat ze die bedenking wel pas maken nà 8 oktober (en dus nadat Lier&Ko de stemmen van de “neutrale” kiezer heeft binnengehaald) bewijst nochtans dat ze zelf niet zo overtuigd zijn van die argumenten dat ze die op voorhand aan hun kiezers durfden te zeggen.

Over de kwestie van wie de sjerp moet dragen, zullen de onderhandelingen wel beslissen. Mijns inziens heeft Marleen Vanderpoorten bewezen dat ze nog altijd de best scorende Lierse kandidate is. Els Van Weert en LierLeeft hebben zoals hierboven reeds gezegd het zeker niet slecht gedaan, maar ik raad hen aan met de voeten op de grond te blijven: Zij zijn nog altijd maar de vierde politieke partij in Lier en Els Van Weert is maar de vierde in rang bij de stemmenkanonnen. Het is niet omdat je de “winnaar” bent door vooruitgang te boeken dat je automatisch ook de belangrijkste speler bent geworden: Als je op de Olympische spelen je persoonlijk record verbetert wil dat niet zeggen dat je meteen goud haalt, je moet eerst ook effectief de andere deelnemers overtreffen.

Verbittering is een slechte raadgever, zo hebben verschillende mensen die het beter weten dan ik me al genoeg voorgehouden. Ik wil de komende zes jaar niet verbitterd aan de zijlijn staan toekijken en zal kritisch maar constructief het stadsbeleid blijven opvolgen, welke coalitie er ook uit de bus komt. Daarvoor zal ik deze blog zeker blijven gebruiken, want ik heb er de smaak van te pakken gekregen: Niet alleen heb je zo de kans om je gedachten al schrijvend wat op een rijtje te zetten, je kan bovendien je bedenkingen aan iedereen vertellen en daar hebben mijn kiezers (én tegenstanders) wel recht op.

Lier-MM, de jeugdraad en het warm water

2006-10-03T02:19:00.000-07:00

Vandaag tijdens het bussen in de Maasfortbaan op een ronddwarrelend foldertje van Lier-MM gestoten. Ik moet toegeven dat de “comic relief” die het mij bezorgde wel welkom was na menig busuurtje. Desalniettemin was het gevoel van verontwaardiging bijna even groot, vandaar deze post.

Tangui Maes, zoals de Lier-MM-kandidaat heet wiens folder ik heb gelezen, somt een aantal van zijn standpunten op, waarvan ééntje toch wel erg opmerkelijk is: Als jongere die al een goeie vier jaar elke maand in de jeugdraad zit, kreeg ik te lezen dat er volgens Tangui nood is aan “een jeugdraad –maandelijks”. Die jeugdraad moest dan “activiteiten uitwerken”.

Ik anticipeer maar even op mogelijke “nuances” die ik over het hoofd zou hebben gezien waar Lier-MM mij op zou kunnen wijzen, want aan intellectuele oneerlijkheid of gratuit schelden wil ik natuurlijk niet meedoen: Hij schrijft niet dat er iets moet veranderen aan de werking van de jeugdraad, dat die een andere invulling moet krijgen of slecht functioneerde. Nee, Tangui Maes vindt dat er een maandelijkse jeugdraad moet komen, punt. Dat lijkt me toch vrij duidelijk? Niet alleen weet hij dus niet dat die jeugdraad al jaren en jaren bestaat in Lier en maandelijks samenkomt, blijkbaar is er bij heel Lier-MM niemand die dat wel wist en Tangui daarop kon wijzen voor hij het in hun folder zette. Ik heb op deze blog al eerder gezegd dat bij de meeste Lierse partijen de interesse in het jeugdbeleid pover was, maar Lier-MM schiet hiermee toch wel de hoofdvogel af! Misschien kunnen ze ook nog pleiten voor het bouwen van een jeugdcentrum, ergens aan de Aarschotsesteenweg?

Een tweede mogelijk excuus, dat Tangui Maes geen jeugdraad bedoelde zoals ze nu is, maar iets specifieks om “activiteiten uit te werken”, is net zo goed onbruikbaar: Een jeugdraad is een jeugdraad, geen feestcomité of een alternatieve jeugdbeweging. Wat een jeugdraad moet doen werd al jaren geleden wettelijk vastgelegd door de Vlaamse Regering. De jeugdraad is een adviesorgaan dat door de stad verplicht moet worden georganiseerd en om advies moet worden gevraagd in een aantal jeugdgerelateerde beslissingen. “Activiteiten uitwerken” is een job voor de jeugddienst (speelstraten, jongerenwerkingen, evenementen) enerzijds en voor de jeugdbewegingen anderzijds. De jeugdraad heeft daar geen uitstaans mee, laat staan dat het haar taak is.

Ik begrijp dat het voor een partij als Lier-MM, die geen jongerenwerking heeft, of voor Tangui Maes als 47-jarige niet makkelijk is om een gemeenteprogramma te schrijven voor jongeren. Een groot Duits filosoof zei echter: “Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen.” Wel, jongens, in dit geval moet ik Wittgenstein toch gelijk geven: Als je niets afweet van het jeugdbeleid, probeer er dan ook het warm water niet voor uit te vinden. Zo’n dingen in een pamfletje zetten en verspreiden is een klap in het gezicht van de jeugddienst die al jaren “activiteiten uitwerkt” en een serieuze belediging voor al die jongeren die elke maand in tientallen naar het Moevement komen voor de jeugdraad.

In elk geval heeft Tangui zich goed ingedekt: Zijn laatste standpunt is namelijk: “Ik ga zeker niet voor dingen die we niet kunnen waarmaken!” Wat die jeugdraad betreft zit dat wel snor, dat werd al vele jaren geleden waargemaakt…

Lierse, Lier-MM en een verhitte vrijdagavond

2006-09-30T02:16:00.000-07:00

Net terug (ik weet dat dit het klassieke openingszinnetje aan het worden is op deze blog, maar dat heb je met zo’n dagboek) van een wel heel rijkgevulde vrijdagavond. Om half negen naar het Lisp getrokken om in de Socioclub van Lierse het debat bij te wonen dat door Lierse werd georganiseerd over de toekomst van de club in kwestie. Een behoorlijk uitgebreid panel (CD&V én N-VA, VLD, Lier-MM, Vlaams Belang, LierLeeft, Lier&Ko, Groen! was het die dit keer haar kat stuurde).

Niet erg veel volk, maar misschien was dat maar beter zo: Alle goeie intenties van de deelnemers ten spijt vond ik het een afschuwelijk spektakel. Presentatie en omkadering lichtjes chaotisch, microfoons die af en toe een oorverdovend gekrijs de zaal injoegen en vooral een weinig verheffend gebeuren aan de debattafel zelf. Over het debat van Ons Lier schreef ik dat het wat animo mistte, maar hier was dat net iets teveel aanwezig…Betreurenswaardig was al dat het debat na een uurtje ontaardde in een rondje “Lyra”-bashen (en in één adem de CD&V, die kennelijk daarmee synoniem is?). Het klinkt weinig geloofwaardig, maar ik ben één van die Lierenaars die beide ploegen een warm hart toedraagt en geregeld op zaterdag naar Lierse gaat kijken en zondagnamiddag naar Lyra. In die zin ben ik misschien niet slecht geplaatst om een nuchter oordeel te vellen in het hele verhaal: Wat voor zin heeft het in godsnaam om de problemen bij een eersteklasser op te lossen door op een vierdeklasser te schieten als bron van alle kwaad? Lyra en Lierse hebben alleen gemeen dat ze allebei voetbal spelen, voor de rest zijn die twee ploegen qua noden en problemen echt niet te vergelijken.Wat heeft het dan voor zin om alle problemen van de ene ploeg te wijten aan de andere ploeg, met het argument dat de ene ploeg disproportioneel veel steun krijgt waardoor de andere ploeg in de kou blijft staan?Een tijdje geleden schreef ik hier al dat afgunst onder jeugdbewegingen de aard van het beestje was, maar bij voetbalploegen is dat kennelijk niet anders.

In elk geval vond ik zowel VLD (bij monde van Walter Grootaers) als CD&V (bij monde van Guido Van den Bogaert) op een erg collegiale en ernstige manier de filosofie van het huidige stadsbeleid verdedigen: Steun aan de jongerenwerkingen van élke Lierse ploeg (zij het Lierse, Lyra of Hooikt), geen structurele stadssteun voor ploegen die commercieel gerund worden. Lijkt me logisch en redelijk.

Beschamend vond ik dan weer Carl Van Hoof die sprak namens Lier-MM. Het populisme droop van zijn tussenkomst, maar concreet werd het nooit: We moesten terug naar de jaren ’50-’60 toen Lierse een eersteklasser met veel toekomst was en Bus Lier basketkampioen. Om dat te realiseren, moest de stad Lier maar eens zware inspanningen doen volgens Lier-MM, om te beginnen door het Lierse-stadion over te nemen. Wat Van Hoof wel schijnt te vergeten is dat het succes van Bus Lier te danken was aan de onmetelijke geldkraan die door haar sponsor werd geleverd. Toen die werd dichtgedraaid zakte het dan ook als een kaartenhuisje ineen, wat toch wel vragen doet rijzen bij de leefbaarheid van een eersteklasse-basketploeg in Lier. Moet het stadje Lier dan kunstmatig een eersteklasser in voetbal én basket in leven houden, op kosten van de Lierse belastingbetaler? Van Hoof en de Lier-MM’ers weten allicht een heel interessant antwoord te formuleren hoe ze zo’n plannen gaan rijmen met hun belofte de belastingen te verlagen in Lier…

Ook Vlaams Belang was niet erg consequent: Frans Verzwijvel begon zijn uiteenzetting dat voor hen op financieel gebied ‘voorzichtigheid de moeder van de porseleinwinkel was’, gevolgd door de stelling dat de stad het Lierse-stadion maar had moeten aankopen voor de waanzinnige prijs die het toenmalige bestuur vroeg. Logisch, niet?Bovendien ging hij zwaar door de bocht door te zeggen dat het Vlaams Belang die aankoop gesteund had: Nochtans blijkt uit het gemeenteraadsverslag van toen dat de Vlaams Belang-fractie totaal verdeeld stemde en zeker niet volledig voor! Je kan trouwens op hun site http://www.vlaamsbelanglier.org/4/36 duidelijk lezen dat ze het toekennen van een nieuwe doorgeeflening al niet verantwoord vonden gezien de situatie van Lierse toen. Dat vond ik een correct standpunt van Mortelmans&co, maar dat men een jaar later blijkbaar niet beschaamd is om à tête du client (in dit geval een Lierse-publiek) een totaal ander verhaal te vertellen vind ik dan weer minder correct…

Ik heb het debat voortijdig verlaten (het niveau is achteraf niet gestegen, heb ik vernomen), om in de Mol nog een deel van het afscheidsoptreden van The Wolf Banes te zien. Aangenaam sfeertje in de zaal, sterk optreden. De kolderbrigade van Lier-MM presteerde het om foldertjes van hun “kandidaat” Wimmeke Punk uit te delen. Nochtans had die zijn schertskandidatuur ingetrokken en verkondigt die nu overal luid dat men vooral niét op hem moest stemmen omdat hij zich niet kon vinden in het Lier-MM-verhaal (wat je natuurlijk doet afvragen waarom hij in ’s vredesnaam op hun lijst ging staan, maar dat is iets wat je bij meer Lier-MM-kandidaten wel hebt). Dat je dan nog komt uitpakken met zo’n ‘kandidaat’ als die wat volk lokt, zegt toch wel héél veel over Lier-MM en hun visie op politiek.

Tijd om deze bijdrage af te ronden: Morgen vanaf 10u aan de slag op de KSA, de rest van het weekend met de fiets Lier rond om mijn brief aan de 2400 jongeren tussen 18 en 25 te bussen. En vanaf maandag de eerste lessen in Antwerpen, vanaf 8.30u. Hopelijk wordt het snel 8 oktober…

Marktdag en zakkenvullerij

2006-09-25T02:12:00.000-07:00

Gisteren de markt gedaan in Lier met enkele kandidaten van CD&V/N-VA. Mensen die mij kennen weten dat ik niet echt in de wieg gelegd ben voor zo'n dingen. Maar als kandidaat ben je dat verplicht vind ik, ten eerste al aan de kiezer die het recht heeft je niet alleen op papier te zien. Al hoop ik wel dat u me al wel eens eerder bent tegengekomen in Lier. Het zou niet mogen dat de enige ontmoeting tussen een kandidaat en zijn kiezers zou bestaan uit een vluchtige marktontmoeting op een druilerige zaterdagochtend, eens om de zes jaar.

Helaas is dat nog teveel het geval. Naast onze ploeg was er ook een groep Lier&Ko'ers het Renaat Veremansplein aan het afdweilen en even daarvoor was het Vlaams Belang al gepasseerd. Ik kan me indenken dat de gemiddelde Lierenaar inderdaad nogal cynisch wordt van al die kandidaten die hem opeens bespringen op elke markt en braderij die hij bezoekt de weken voor 8 oktober. Toch was de nogal anti-politieke commentaar die je achter je rug kon horen erg pijnlijk. Eén zinnetje bracht me zelfs redelijk van de kaart: "Allez, daar zijn die zakkenvullers weer...

Van mij mag je gerust vinden dat mijn ideeën niet de juiste zijn, of dat ik geen geschikt gemeenteraadslid zou zijn. Uw goed recht, daar dienen immers de gemeenteraadsverkiezingen voor. Maar mij verwijten een zakkenvuller te zijn, daar word ik niet goed van. Ik heb nog NOOIT, en dat mag je erg letterlijk nemen, een euro verdiend met mijn politieke activiteiten de afgelopen vier jaar. Het enige betaalde mandaat dat ik ooit heb bezeten was er ééntje in de GECORO dat zo'n 50-60 euro zitpenning per vergadering opleverde. Dat geld heb ik altijd doorgestort naar mijn jeugdbeweging, in totaal een goeie 700 à 800 euro schat ik. Politiek is voor mij een passie, geen broodwinning. Voor wat ik doe in de KSA en jeugdraad word ik ook niet betaald, dus waarom zou ik opeens wel geld willen krijgen voor de GECORO, die mij bovendien veel minder tijd kostte dan de twee bovenstaande activiteiten?

Politiek heeft mij alleen maar heel veel tijd en geld (deze campagne alleen zo’n 300-400 euro waar ik als jobstudent netjes voor gewerkt heb) gekost, maar ik klaag niet. Zolang ik het graag doe en het gevoel heb iets zinnigs te doen voor Lier heb ik dat er graag voor over. Op één voorwaarde: Dat ik geen “zakkenvuller” genoemd word, als het even kan?

Toch kan ik nog ergens begrip opbrengen voor de mensen die de politiek in Lier de rug toekeren. Hoe dichter we bij 8 oktober komen, hoe meer de politieke arena in Lier op een circus begint te lijken. En in een circus verwachten de mensen kennelijk clowns te zien, of tenminste zakkenvullers…