Het kartel gaat door!

Als ik had gehoopt om in de aanloop naar de feestdagen wat rustigere weekends te krijgen, ben ik ook eraan voor de moeite. De afgelopen twee dagen bevatten in een constante stroom van gebeurtenissen voldoende emotie, verrassing, Shaekesperiaans drama en meer van dat om zelfs een politieke junkie als ik een stevige overdosis te bezorgen, mét bijhorende "cold turkey". Gelukkig was er nog het gezellige KSA-kraam op kerstmarkt om het hele weekend lang voor wat afkoeling te zorgen tussen de bedrijven door.

Zaterdag was er de met veel tromgeroffel aangekondigde partijraad waar we met de N-VA moesten beslissen over een fundamentele keuze over de toekomst van de partij. Op zulke opgeklopte evenementen wil iedereen natuurlijk zijn rol spelen, wat ertoe leidde dat de partijraad maar liefst vier uur lang duurde. Ik heb me er geen seconde verveeld in elk geval, al ben ik niet zo dol op de bij Vlaams-nationalisten kennelijk obligate broedertwisten. Voor de N-VA was er zaterdag in elk geval weinig te winnen en ontzettend veel te verliezen. Zowel Dedecker als CD&V hadden ons geen enkele manoeuvreerruimte geboden door hun eisen zo scherp te stellen en elke concessie af te wijzen. Wie de N-VA-top wil verwijten dat zij de partij in een moeilijk parket gebracht hebben, kijkt dus beter in de richting van CD&V en Dedecker die de hele situatie tot een climax hebben doen gaan.

Wat mij, en een grote meerderheid van de partijraad betreft, was verzaken aan het kartel een domme fout geweest met historische gevolgen. Wie nu niet de handen in elkaar slaat om Paars te breken en zijn nek durft uit te steken om voor Vlaanderen de kastanjes uit het vuur te halen, moet zich dringend eens bezinnen over zijn motivatie om aan politiek te doen.

Mensen die ons nog niet mogen, en dat zijn er heel wat, zullen de N-VA altijd blijven bestempelen als een stel opportunisten die voor het spreekwoordelijke bord linzensoep al hun Vlaamse idealen verkochten aan de CD&V. Dat is holle propaganda, uitgekreten door een partij die al jarenlang probeert het monopolie op het politieke Vlaams-nationalisme te verwerven, over het lijk van de N-VA heen en zonder enige bezorgdheid over de toekomst van dat Vlaams-nationalisme. Op die partijraad, die met een stevige meerderheid koos voor het kartel, zaten voornamelijk basismilitanten zoals ik. Zonder uitzicht op om het even wat de komende federale verkiezingen. Géén postjesjagers dus, maar mensen die waanzinnig veel tijd in hun partij steken en er rotsvast in geloven. De beslissing van zo'n groep van 120 partijraadsleden afdoen als een opportunistische knieval in ruil voor wat mandaten zoals onze tegenstanders en een deel van de media vrolijk doen, is onzinnig en oneerlijk. We werden 's morgens gepeild op 15,3% indien we met Dedecker in zee gingen. Alle kansen waren er dus om voor de gemakkelijkste, veiligste optie te kiezen waarin we zeker waren van een aantal zetels en jaren van zorgeloos bestaan zonder ooit ergens op afgerekend te worden. Jaren van zelfverzekerd op de borst staan en pronken met onze zuiverheid die we nooit moesten riskeren. Kiezen voor Dedecker dus.

Ik heb in mijn vorige posting hierover al duidelijk gezegd hoe cruciaal ik de komende federale verkiezingen acht voor Vlaanderen en haar toekomst, en dat ik het dus onverantwoord vind om als N-VA, met de sleutels naar een serieuze staatshervorming in handen, onszelf buitenspel te zetten door nu het kartel op te blazen. Wat we nu hebben gedaan, is de moeilijkste weg. We hebben ervoor gekozen verantwoordelijkheid te nemen: Niet aan de kant met het vingertje zwaaien naar de andere partijen als zij traditiegetrouw een gedrochtelijk communautair akkoord sluiten, maar zelf iets riskeren door mee dat akkoord richting te geven.

Biedt dat enige zekerheid dat CD&V ons niet zal afstoten wanneer de N-VA'ers in de weg staan van een federale regeringsvorming? Hebben wij enige garantie dat we een communautair akkoord zullen krijgen dat aan onze eisen voldoet? Natuurlijk niet. Niemand heeft een glazen bol en kan voorspellen wat er binnen zes maanden zal gebeuren. Maar we weten één ding met zekerheid: Als we nu geen kartel vormen, kunnen we bij voorbaat niet één punt van onze communautaire agenda verwezelijkt zien worden. Dan is er geen sprake van een risico op mislukking, dan is er de garantie van mislukking. Een partij gaat immers niet over een paar procenten meer of minder halen en een stel kamerzetels, maar over welke impact ze kan hebben op het beleid. Hoe ze zo goed mogelijk haar verhaal kan waarmaken. Dat vergt compromissen en soms durven afstappen van het eigen grote gelijk, dat is nu eenmaal een politieke wetmatigheid. Wie zo niet kan of durft redeneren moet niet aan politiek doen, want die beliegt zijn kiezers. Die kiezen immers voor het verhaal dat je brengt, dan heb je ook de plicht dat te proberen waar te maken. Ik, en met mij de hele N-VA, willen het in elk geval proberen. Hopelijk met uw steun...