Scheiden doet lijden!

Mijn eerste bijdrage hier over nationale politiek is niet meteen een vrolijke! Maar helaas verplichten de omstandigheden mij ertoe even een stapje naar het nationale niveau te maken. Wie het nieuws de voorbije twee dagen een beetje gevolgd heeft, weet dat het kartel CD&V/N-VA wellicht niet meer bestaat in Vlaanderen. Over de hoe en waaroms wil ik het zelfs niet hebben: We hebben alletwee onze eigen visie op de gebeurtenissen, dus wat voor zin heeft het de schuld aan elkaar te wijten voor dit drama? Wat gebeurd is is een spijtige zaak voor iedereen.

Ik ben altijd één van de grote voorstanders ben geweest van het kartel CD&V/N-VA. Ik was er immers van overtuigd dat dit Vlaams Kartel een meerwaarde opleverde voor N-VA, CD&V én de Vlaamse autonomie. Staan roepen langs de zijlijn zoals het Vlaams Belang al twintig jaar doet, levert immers niets op. Wie echt iets wil bereiken voor Vlaanderen moet niet denken aan zijn Vlaamse maagdelijkheid maar moet bereid zijn compromissen te sluiten. Dan is het beter een grote politieke formatie mee te beïnvloeden in de juiste richting dan als kleine radicale partij jezelf te isoleren onder de kiesdrempel. Die argumenten heb ik jarenlang aangehaald in discussies met Vlaams Belangers die ons verraders voor een bord linzensoep noemden of met N-VA'ers die het kartel een ideologische uitverkoop vonden.

Ik sta nog altijd achter die argumenten, dus je kan aannemen dat ik wat er gisteren gebeurd is ronduit tragisch vind. Als er nog een mogelijkheid bestaat waarbij beiden zonder gezichtsverlies de brokken kunnen lijmen zal ik die voluit steunen. Want N-VA en CD&V die apart opkomen doen elkaar alleen maar pijn, terwijl Paars triomfeert. CD&V is gisteren aan recordsnelheid door de knieën gegaan voor haar "Belgische" as: De ACW-ACV-brigade van Cortebeeck en Renders die altijd allergisch zijn geweest voor woorden als "regionalisering". Ook binnen de eigen rangen heeft CD&V nog altijd een groot aantal mensen die ervan dromen "staatsman" te spelen als loodgieter bij een federale tripartite. Waarbij ze ten koste van de Vlaamse eisen weer een zoveelste compromis à la belge sluiten, een Lambermont-tris. Die zijde heeft gisteren de overhand gehaald op de Vlaamse zijde binnen CD&V, die werkelijk bereid was geweest het been stijf te houden in 2007 om een sterke staatshervorming af te dwingen. Die CD&V'ers (Van den Brande, De Crem, Sauwens, Peeters en zelfs Leterme) hebben zich altijd gesterkt gevoeld door de N-VA. Ook voor hen is het einde van het kartel een ramp. De enigen die hiervan profiteren zijn de Paarse partijen, die weer wat vrijer kunnen ademen in de aanloop naar de verkiezingen van 2007. Maar nogmaals, ik vrees dat er in dit verhaal geen winnaars zijn, niet bij CD&V dat een unieke kans laat liggen om front te vormen naar 2007 toe, en niet bij de N-VA, die weer in de heilloze rol van federale oppositiepartij wordt geduwd.

Mijn loyaliteit aan de N-VA staat in dit hele verhaal uiteraard nog altijd als een huis overeind. Ook wil ik benadrukken dat het einde van het nationale kartel in geen geval gevolgen voor Lier heeft: CD&V en N-VA sloten in Lier een kartel dat een Liers verhaal schreef, dat we ook willen uitvoeren. Dat hebben we onze kiezer beloofd en daar zullen we ons ook aan houden...