Over 2006 en 2007

Nu we op de drempel van 2007 staan, is het misschien een geschikt moment om eens rustig vooruit te blikken op het komende jaar. Zowel op gemeentelijk als nationaal vlak belooft het een politiek beladen jaar te worden. En wie weet helpt het wel om die irritante jingle uit mijn hoofd te krijgen van de VTM-Kerstparade, die ik tegen beter weten in ben gaan bekijken toen ze langs mijn deur passeerde. Als lokaal historicus een dergelijke mijlpaal in de Lierse culturele geschiedenis links laten liggen, da's ook not done natuurlijk...

De federale verkiezingen van mei-juni 2007 komen voor mij in elk geval verschrikkelijk ongelegen: De campagne bereikt haar hoogtepunt wanneer ik mijn licentiaatsthesis over de Lierse oorlogsburgemeester Alfred Van der Hallen moet afwerken. Helaas behoor ik niet tot politieke kringen waar men zijn thesissen zelf niet moet schrijven, dus ik vrees dat mijn taak in de lente van 2007 in stoffige archieven ligt en niet aan de plakborden. Als student heb ik ondertussen als kandidaat deelgenomen aan twee verkiezingen (Vlaamse verkiezingen van 2004, gemeenteraadsverkiezingen van 2006) zonder veel problemen, maar het lot tarten is ook niet echt verstandig.

Dat is jammer, want deze verkiezingen zijn crucialer dan ooit: De grote staatshervorming die eraan komt wordt de lakmoesproef voor de N-VA en het kartel. Komt er weer een Lambermontesk gedrocht, of zetten we eindelijk beslissende en onomkeerbare stappen naar een Vlaamse staat? Het zal in elk geval de N-VA zijn die samen met CD&V de kar zal moeten trekken, want van de Paarse partijen hebben we de voorbije acht jaar al duidelijk gezien tot welke communautaire uitverkoop zij bereid zijn.

Op gemeentelijk niveau zal ik me ook niet vervelen: Al kwam ik een luttele 28 stemmen te kort om verkozen te worden, als eerste opvolger voor CD&V/N-VA heb ik in elk geval de plicht om als "supersub" langs de zijlijn warm te lopen als het moment komt om in te vallen. Het ligt sowieso niet in mijn aard om na de verkiezingen weg te vallen in de politieke lethargie die 90% van de kandidaten kenmerkt (surf maar eens langs de gemiddelde politieke blog of site die als paddestoelen uit de grond schoten voor de verkiezingen en nu grotendeels een comateus bestaan kennen), daar ben ik te zeer gebeten voor door de politieke microbe. Ik ga vanuit de jeugdraad en de N-VA het beleid van de Lierse "Regenboogcoalitie" (of "Monstercoalitie", naargelang uw visie erop) tegen het licht houden en bijzonder kritisch opvolgen. Niet verkozen zijn heeft als enigszins pervers voordeel wel dat ik mij niet gebonden moet voelen aan al te veel voorzichtigheid en discretie, al vind ik dat dat voor verkozenen evengoed moet kunnen. Je loyaliteit als politicus ligt in de eerste plaats bij de kiezer en het publiek die om uitleg vragen, niet bij coalitiepartners met lange tenen. Zolang iedereen in die coalitie op een eerlijke en collegiale manier het beleid wil verdedigen en noodzakelijke compromissen ook zo communiceert, is er geen enkele noodzaak voor een Liers "Zwijgakkoord" zoals dat op Vlaams niveau officieus geldt.

Deze blog blijft in elk geval een belangrijk instrument voor mij, zeker gezien het hoopgevende aantal nieuwe en tevreden lezers die ik soms ontmoet buiten cyberspace. Voor iedereen in elk geval een vrolijk en verrijkend 2007 toegewenst. Mijn politieke medestanders van de N-VA en de gewaardeerde kartelpartner CD&V, wens ik veel succes en inspiratie toe. Mijn evenzeer gewaardeerde politieke tegenstanders wens ik veel zin voor constructief debat over waar we met ons Netestadje naartoe willen...

Het konijn met de gebroken poten en het gescheurde oor.

De coalitievorming in Lier geraakte vorig weekend eindelijk afgerond, iets wat ik op deze blog al meerdere malen ten onrechte aankondigde. Net wanneer er eindelijk witte rook uit het stadhuis kwam ontplofte er een bom bij de N-VA in Brussel, dus wist ik niet waar eerst over te schrijven. Dat verklaarde in elk geval mijn titel "Heel veel inspiratie" van vorige week!

Misschien is het ook beter om even te wachten tot het stof is gaan liggen alvorens een analyse op te maken. Op het eerste zicht is het al positief te noemen dat er überhaupt een coalitieakkoord gesloten kon worden en er een mandatenverdeling gebeurde waar iedereen toch min of meer tevreden mee kon zijn. Het is belangrijk dat niemand van de coalitiepartners zich “bestolen” voelt, want in zo’n zespartijencoalitie kan één balorige partner volstaan om heel deze delicate constructie ineen te doen storten. Positief vanuit N-VA-standpunt is dat Frank Boogaerts met Lokale Economie en Financiën twee bevoegdheden kreeg waar hij door vriend en vijand werd beschouwd als de juiste man daarvoor. Ik ben ervan overtuigd dat hij op zijn (halve) termijn schitterend werk zal leveren voor Lier en het N-VA-verhaal over een sterke lokale economie en een verantwoorde begrotingspolitiek uitstekend zal vertalen. Als N-VA staan we in elk geval stevig op de kaart in Lier en is het aan ons om te bewijzen dat we na zes jaar oppositie onze woorden ook hard kunnen maken...

Natuurlijk zijn er ook grote minpunten: Sommige schepenportefeuilles zijn bijzonder vreemd samengesteld en veel heterogeniteit valt er binnen een aantal van hun bevoegdheden niet te vinden. Opmerkelijk toch hoe alle partijen naar de kiezer trekken met de boodschap dat ze heterogene bevoegdheidspakketten willen, maar zodra het handig is wordt dat basisprincipe door iedereen overboord gegooid.

Een tweede minpunt is dat een aantal essentiële discussiepunten eigenlijk niet ten gronde zijn uitgeklaard: De hele Grote Markt-kwestie wordt in een commissie gestoken waar iedereen zijn experts mag benoemen, er komt een uitgebreide bevraging, er wordt een zoveelste studie besteld… Als N-VA’er met wat expertise over de BHV-kwestie heb je natuurlijk een streepje voor wat betreft het herkennen van eindeloze vertragingmanoeuvres, en dit is er één van kaliber! Het is duidelijk dat men onder tijdsdruk met deze oplossing de kool en de geit wilde sparen, maar het gevolg is wel dat we dit knellende probleem gewoon voor ons uit hebben geschoven. Wie dacht dat na de coalitievorming het stof wel zou gaan liggen moet er maar de pers van de voorbije week op naslaan, waar al uit bleek dat er een haar in de boter zat over hoe bepaalde passages over de Grote Markt uit het akkoord nu moeten gelezen worden.

Een derde en wellicht het belangrijkste minpunt is wellicht dat buiten het VB er geen oppositie meer vertegenwoordigd is in de gemeenteraad. Door de riante meerderheid die de coalitie heeft (21 op de 31 zetels) wordt het belang van het individuele gemeenteraadslid behoorlijk geminimaliseerd. Het zal nu van de gemeenteraadsleden, zowel uit oppositie als meerderheid, afhangen of ze erin slagen het gemeentebeleid kritisch te blijven volgen.

Zoals een socialistisch voorman, ondertussen bruggepensioneerd, ooit zei: “Het compromis dat er zal komen zal een wit konijn uit een hoge hoed zijn, maar dan één met gebroken poten en een gescheurd oor.” Dat dergelijke betreurenswaardige dierenmishandeling in Lier heeft plaatsgevonden is ongetwijfeld waar. Maar wie weet krijgen we ons veelkleurige Lierse konijn wel gezond en wel de komende zes jaar door. Laat ons hopen dat hij in elk geval gezond zijn eerste verjaardag haalt!

Het kartel gaat door!

Als ik had gehoopt om in de aanloop naar de feestdagen wat rustigere weekends te krijgen, ben ik ook eraan voor de moeite. De afgelopen twee dagen bevatten in een constante stroom van gebeurtenissen voldoende emotie, verrassing, Shaekesperiaans drama en meer van dat om zelfs een politieke junkie als ik een stevige overdosis te bezorgen, mét bijhorende "cold turkey". Gelukkig was er nog het gezellige KSA-kraam op kerstmarkt om het hele weekend lang voor wat afkoeling te zorgen tussen de bedrijven door.

Zaterdag was er de met veel tromgeroffel aangekondigde partijraad waar we met de N-VA moesten beslissen over een fundamentele keuze over de toekomst van de partij. Op zulke opgeklopte evenementen wil iedereen natuurlijk zijn rol spelen, wat ertoe leidde dat de partijraad maar liefst vier uur lang duurde. Ik heb me er geen seconde verveeld in elk geval, al ben ik niet zo dol op de bij Vlaams-nationalisten kennelijk obligate broedertwisten. Voor de N-VA was er zaterdag in elk geval weinig te winnen en ontzettend veel te verliezen. Zowel Dedecker als CD&V hadden ons geen enkele manoeuvreerruimte geboden door hun eisen zo scherp te stellen en elke concessie af te wijzen. Wie de N-VA-top wil verwijten dat zij de partij in een moeilijk parket gebracht hebben, kijkt dus beter in de richting van CD&V en Dedecker die de hele situatie tot een climax hebben doen gaan.

Wat mij, en een grote meerderheid van de partijraad betreft, was verzaken aan het kartel een domme fout geweest met historische gevolgen. Wie nu niet de handen in elkaar slaat om Paars te breken en zijn nek durft uit te steken om voor Vlaanderen de kastanjes uit het vuur te halen, moet zich dringend eens bezinnen over zijn motivatie om aan politiek te doen.

Mensen die ons nog niet mogen, en dat zijn er heel wat, zullen de N-VA altijd blijven bestempelen als een stel opportunisten die voor het spreekwoordelijke bord linzensoep al hun Vlaamse idealen verkochten aan de CD&V. Dat is holle propaganda, uitgekreten door een partij die al jarenlang probeert het monopolie op het politieke Vlaams-nationalisme te verwerven, over het lijk van de N-VA heen en zonder enige bezorgdheid over de toekomst van dat Vlaams-nationalisme. Op die partijraad, die met een stevige meerderheid koos voor het kartel, zaten voornamelijk basismilitanten zoals ik. Zonder uitzicht op om het even wat de komende federale verkiezingen. Géén postjesjagers dus, maar mensen die waanzinnig veel tijd in hun partij steken en er rotsvast in geloven. De beslissing van zo'n groep van 120 partijraadsleden afdoen als een opportunistische knieval in ruil voor wat mandaten zoals onze tegenstanders en een deel van de media vrolijk doen, is onzinnig en oneerlijk. We werden 's morgens gepeild op 15,3% indien we met Dedecker in zee gingen. Alle kansen waren er dus om voor de gemakkelijkste, veiligste optie te kiezen waarin we zeker waren van een aantal zetels en jaren van zorgeloos bestaan zonder ooit ergens op afgerekend te worden. Jaren van zelfverzekerd op de borst staan en pronken met onze zuiverheid die we nooit moesten riskeren. Kiezen voor Dedecker dus.

Ik heb in mijn vorige posting hierover al duidelijk gezegd hoe cruciaal ik de komende federale verkiezingen acht voor Vlaanderen en haar toekomst, en dat ik het dus onverantwoord vind om als N-VA, met de sleutels naar een serieuze staatshervorming in handen, onszelf buitenspel te zetten door nu het kartel op te blazen. Wat we nu hebben gedaan, is de moeilijkste weg. We hebben ervoor gekozen verantwoordelijkheid te nemen: Niet aan de kant met het vingertje zwaaien naar de andere partijen als zij traditiegetrouw een gedrochtelijk communautair akkoord sluiten, maar zelf iets riskeren door mee dat akkoord richting te geven.

Biedt dat enige zekerheid dat CD&V ons niet zal afstoten wanneer de N-VA'ers in de weg staan van een federale regeringsvorming? Hebben wij enige garantie dat we een communautair akkoord zullen krijgen dat aan onze eisen voldoet? Natuurlijk niet. Niemand heeft een glazen bol en kan voorspellen wat er binnen zes maanden zal gebeuren. Maar we weten één ding met zekerheid: Als we nu geen kartel vormen, kunnen we bij voorbaat niet één punt van onze communautaire agenda verwezelijkt zien worden. Dan is er geen sprake van een risico op mislukking, dan is er de garantie van mislukking. Een partij gaat immers niet over een paar procenten meer of minder halen en een stel kamerzetels, maar over welke impact ze kan hebben op het beleid. Hoe ze zo goed mogelijk haar verhaal kan waarmaken. Dat vergt compromissen en soms durven afstappen van het eigen grote gelijk, dat is nu eenmaal een politieke wetmatigheid. Wie zo niet kan of durft redeneren moet niet aan politiek doen, want die beliegt zijn kiezers. Die kiezen immers voor het verhaal dat je brengt, dan heb je ook de plicht dat te proberen waar te maken. Ik, en met mij de hele N-VA, willen het in elk geval proberen. Hopelijk met uw steun...

Scheiden doet lijden!

Mijn eerste bijdrage hier over nationale politiek is niet meteen een vrolijke! Maar helaas verplichten de omstandigheden mij ertoe even een stapje naar het nationale niveau te maken. Wie het nieuws de voorbije twee dagen een beetje gevolgd heeft, weet dat het kartel CD&V/N-VA wellicht niet meer bestaat in Vlaanderen. Over de hoe en waaroms wil ik het zelfs niet hebben: We hebben alletwee onze eigen visie op de gebeurtenissen, dus wat voor zin heeft het de schuld aan elkaar te wijten voor dit drama? Wat gebeurd is is een spijtige zaak voor iedereen.

Ik ben altijd één van de grote voorstanders ben geweest van het kartel CD&V/N-VA. Ik was er immers van overtuigd dat dit Vlaams Kartel een meerwaarde opleverde voor N-VA, CD&V én de Vlaamse autonomie. Staan roepen langs de zijlijn zoals het Vlaams Belang al twintig jaar doet, levert immers niets op. Wie echt iets wil bereiken voor Vlaanderen moet niet denken aan zijn Vlaamse maagdelijkheid maar moet bereid zijn compromissen te sluiten. Dan is het beter een grote politieke formatie mee te beïnvloeden in de juiste richting dan als kleine radicale partij jezelf te isoleren onder de kiesdrempel. Die argumenten heb ik jarenlang aangehaald in discussies met Vlaams Belangers die ons verraders voor een bord linzensoep noemden of met N-VA'ers die het kartel een ideologische uitverkoop vonden.

Ik sta nog altijd achter die argumenten, dus je kan aannemen dat ik wat er gisteren gebeurd is ronduit tragisch vind. Als er nog een mogelijkheid bestaat waarbij beiden zonder gezichtsverlies de brokken kunnen lijmen zal ik die voluit steunen. Want N-VA en CD&V die apart opkomen doen elkaar alleen maar pijn, terwijl Paars triomfeert. CD&V is gisteren aan recordsnelheid door de knieën gegaan voor haar "Belgische" as: De ACW-ACV-brigade van Cortebeeck en Renders die altijd allergisch zijn geweest voor woorden als "regionalisering". Ook binnen de eigen rangen heeft CD&V nog altijd een groot aantal mensen die ervan dromen "staatsman" te spelen als loodgieter bij een federale tripartite. Waarbij ze ten koste van de Vlaamse eisen weer een zoveelste compromis à la belge sluiten, een Lambermont-tris. Die zijde heeft gisteren de overhand gehaald op de Vlaamse zijde binnen CD&V, die werkelijk bereid was geweest het been stijf te houden in 2007 om een sterke staatshervorming af te dwingen. Die CD&V'ers (Van den Brande, De Crem, Sauwens, Peeters en zelfs Leterme) hebben zich altijd gesterkt gevoeld door de N-VA. Ook voor hen is het einde van het kartel een ramp. De enigen die hiervan profiteren zijn de Paarse partijen, die weer wat vrijer kunnen ademen in de aanloop naar de verkiezingen van 2007. Maar nogmaals, ik vrees dat er in dit verhaal geen winnaars zijn, niet bij CD&V dat een unieke kans laat liggen om front te vormen naar 2007 toe, en niet bij de N-VA, die weer in de heilloze rol van federale oppositiepartij wordt geduwd.

Mijn loyaliteit aan de N-VA staat in dit hele verhaal uiteraard nog altijd als een huis overeind. Ook wil ik benadrukken dat het einde van het nationale kartel in geen geval gevolgen voor Lier heeft: CD&V en N-VA sloten in Lier een kartel dat een Liers verhaal schreef, dat we ook willen uitvoeren. Dat hebben we onze kiezer beloofd en daar zullen we ons ook aan houden...